دیوان شمس - غزلیات

انسان همواره در پی طراحی و نقشه‌ریزی برای زندگی خویش است، اما از تقدیر الهی بی‌خبر است؛ چرا که تدبیرِ انسان هیچ شباهتی به سرنوشتی که خداوند برای او رقم زده ندارد.

وقتی انسان می‌اندیشد، مشخص است که افکارش محدود به همان دنیای مادی است؛ او ممکن است حیله‌ها و چاره‌جویی‌هایی به کار بندد، اما قدرت تغییرِ اساسیِ سرنوشت را که مختص خداوند است، ندارد.

گاهی زندگی به گونه‌ای پیش می‌رود که گویی مسیر، همان راهِ مستقیمی است که انسان در نظر داشته، اما ناگهان تقدیر، سرنوشت را به سمتی می‌کشاند که انسان هرگز تصورش را نمی‌کرد.

با سرنوشت و رویدادها ستیزه مکن، بلکه بکوش تا به سرزمینِ عشق و معنویت برسی؛ زیرا این پادشاهیِ عشق است که تو را از چنگالِ مرگِ معنوی و هراس‌های دنیوی نجات می‌دهد.

خواهش‌های نفسانی خود را رها کن و از نور عقل و بصیرت بهره بگیر؛ چرا که این هوس‌ها و خواسته‌های دنیوی، تو را در نهایت به ناکامی و پشیمانی می‌کشاند.

سعی کن شکارچیِ راهِ پادشاه (خداوند) باشی و به دنبال شکارِ لذت‌های دنیوی نباشی؛ زیرا هر آنچه از دنیا به دست آوری، مرگ در نهایت از تو بازپس خواهد گرفت.

چون تو بازِ شکاریِ درگاهِ شاه هستی، به سوی صاحب خود و طبله‌اش (کیفِ مخصوصِ بازداران) بازگرد؛ چرا که این طبله، برعکسِ دنیای مادی، به تو شیرینیِ حقیقت می‌بخشد، نه هیاهوی پوچ.

امروز کسی وفادارتر از پادشاه (خداوند) وجود ندارد؛ پس تمام وجود و حرکتِ خود را به سوی او سوق بده که او هرگز تو را از درگاهِ خویش نمی‌راند.

یقین بدان که تمام مردم در زندانِ مرگ گرفتارند؛ و هیچ‌کس جز آن محبوبِ حقیقی نمی‌تواند تو را از تنگنای این زندانِ دنیوی رها سازد.

آیا می‌دانی که در کویِ رضا و تسلیم، صدای پارسِ سگان به چه معناست؟ این بانگ برای آن است که افرادِ سست‌عنصر و نامرد را از ترسِ خود، از این راه برگرداند و دور کند.

هرگز باور نکن که سواری که حقیقتاً عاشقِ این راه است، از بانگ سگانِ کویِ دوست بترسد و دلش به لرزه بیفتد.