دیوان شمس - غزلیات

بروید و در راه این عشقِ الهی، خودخواهی و منیتِ خویش را فدا کنید؛ چرا که اگر در این عشق بمیرید و از خودِ محدودتان بگذرید، به حیاتی روحانی و تازه دست خواهید یافت.

از این مرگِ ارادی و ترکِ خود نهراسید؛ زیرا با رها کردنِ وابستگی‌های زمینی، از این خاکِ تیره فراتر می‌روید و بر آسمان‌های معنا و ملکوت مسلط خواهید شد.

از قید و بندهای نفسِ اماره که شما را به بند کشیده و همچون اسیری در زندانِ تمایلاتِ دنیوی نگه داشته است، رهایی یابید و این بندها را بگسلیید.

همت کنید و تیشه‌ای برای شکستنِ دیوارِ این زندانِ مادی به دست گیرید؛ وقتی که توانستید این سد را بشکنید، از قیدِ بردگیِ نفس آزاد شده و همچون پادشاهان بر جانِ خویش فرمانروایی خواهید کرد.

در پیشگاهِ خداوند که کمالِ زیبایی و قدرت است، از خود بمیرید و دست از منیت بردارید؛ زیرا با فدا کردنِ خود در برابرِ او، به صفاتِ او متصف شده و به مقامِ پادشاهی و بزرگیِ معنوی خواهید رسید.

از ابرِ تیره‌ی تن و وابستگی‌های ظاهری که جلوی تابشِ حقیقت را گرفته است، بیرون بیایید؛ زمانی که از این حجاب‌ها گذشتید، همچون ماهِ کامل، در آسمانِ حقیقت خواهید درخشید.

لب از سخن ببندید و خاموش باشید، چرا که این خاموشی، خود نوعی مرگِ مصلحتی است؛ آگاه باشید که همین سکوت، سرچشمه‌ی زندگیِ حقیقی و آغازِ حیاتِ روحانی شماست.