دیوان شمس - غزلیات

ای جانِ من، ناامید مباش، چرا که امید پدیدار شده است؛ آن امیدی که خواسته‌ی قلبی همگان است، از عالم غیب و بی‌پایان به سوی تو روی آورده است.

اگر تصور می‌کنی که پاکی و معنویت (که در اینجا به مریم نمادپردازی شده) از دستت رفته است، باز هم ناامید مباش؛ زیرا آن نورِ هدایت‌گری که عیسی را به سوی آسمان‌ها بالا برد، اکنون برای یاری تو حاضر شده است.

ای جانِ انسان که در تاریکیِ زندانِ تن و جهان مادی گرفتار شده‌ای، ناامید نباش؛ چرا که آن پادشاهِ حقیقی (خداوند) که یوسف را از زندان نجات داد و او را به عزت رساند، اکنون برای رهایی تو آمده است.

یعقوب از کنجِ عزلت و هجران بیرون آمد و آن یوسفی که پرده‌های نفسانی و غرور زلیخا را درید و حقیقت را آشکار کرد، از راه رسیده است.

ای کسی که شب‌هایت را با زمزمه‌های «یا رب یا رب» و نیایش سپری کردی، بدان که رحمتِ الهی آن صداها و ناله‌های شبانه را شنیده و اکنون به یاری‌ات شتافته است.

ای دردی که در وجودت کهنه شده، خوشا به حالت که درمان از راه رسید؛ و ای قفل‌های بسته بر کارها، خود را باز کنید که کلیدِ گشایشِ آن‌ها پیدا شده است.

ای کسی که از خوراک‌های مادی پرهیز کردی و روزه معنوی گرفتی، اکنون روزه‌ات را بگشا و به ضیافت الهی بیا، چرا که عیدِ بزرگ و پاداشِ معنوی فرا رسیده است.

دیگر لب فرو بند و سکوت کن، زیرا وقتی فرمانِ «باش» (امر الهی) صادر می‌شود، حیرتی در وجود انسان پدید می‌آید که کلام و زبان از توصیفِ آن ناتوان است و سکوت، گویاتر از سخن است.