دیوان شمس - غزلیات

اگر دیوها و پریان با شمشیر و سپر از چیزی محافظت کنند، وقتی فرمان خداوند فرا برسد، همه چیز زیر و رو می‌شود.

آنچه که به آن دل بسته‌ای و امید داری، چگونه می‌تواند دست تو را بگیرد و یاری‌ات کند؟ آن تکیه‌گاه که به شکل عصا برایت جلوه می‌کند، در نهایت به ماری دو سر (خطرناک) تبدیل می‌شود.

آن غمی که از آن سخن می‌گویی و می‌پرسی چرا دیروز چاره‌اش نکردم، بدان که هر راه حل و تدبیری هم که برایش تصور کنی، خودش مایه فریب و سردرگمی است.

این مشکل را نتیجه کرده‌های خودت بدان؛ از این اشتغالِ ذهنیِ بیهوده چه سودی حاصل می‌شود؟ چرا که به دنبال هر یک از این‌ها، صدها دام دیگر در مسیر تو نهفته است.

من همواره تلاش می‌کردم آن مشکل را حل کنم اما به سرانجام (مات) نمی‌رسید. وقتی چاره‌جویی تو ناقص و لنگ است، چه اثری می‌تواند در بهبود اوضاع داشته باشد؟

از این مات‌شدن و شکستِ خود، نیرویی تازه بگیر و برای آن محبوب (خداوند)، همچون یاقوتی ارزشمند شو. تا وقتی تو در او فانی شوی و او در تو متجلی گردد، این همان دژِ تسخیرناپذیر و محل گریزِ حقیقی است.