دیوان شمس - غزلیات

هر ذره‌ای از هستی که از جام عشق الهی می‌نوشد و در عالم بالا به پای‌کوبی می‌پردازد، خورشیدِ ازل (ذات باری‌تعالی) را مشاهده می‌کند و به پاسِ این عشق، سر بر آستان او می‌ساید.

خداوند آن کسی را که به فیضِ الهی می‌خنداند و شاد می‌کند، به وجد می‌آورد و آن کسی را که از بیمِ خود می‌ترساند، وادار به دعا و نیایش می‌کند.

این چرخِ گردون در حالی که از شرابِ معرفت مست است و قامتی خمیده (از سرِ تواضع و بندگی) دارد، در عالم بالا ناقوسِ دعوت به حق را به صدا درآورده است.

این عشقی که سرمست به عالمِ هستی آمده، در همان آغازِ خلقت (باغ الست) حضور داشت و اکنون انگورِ وجودِ مرا در معصره‌ی رنج و تلاش می‌فشارد تا عصاره‌ی جانم را بگیرد.

اگر عشق، خود مست نبود یا به شرابِ معرفت اعتقادی نداشت، اصلاً چرا به این باغِ هستی می‌آمد و چرا با انگورهای آن چنین رفتاری می‌کرد؟

تو فقط پای می‌کوبی (می‌رقصی) اما نمی‌بینی که انگورهای وجودت در حال فشرده شدن هستند؛ حقیقت این است که صوفیِ جان تو در کارگاهِ سختی‌ها در حال تصفیه شدن است.

می‌گویی که آن همدمِ الهی تمامِ رنج و غم را بر من تحمیل می‌کند؛ اما باید دانست وقتی باغِ وجود متعلق به اوست، انگورهای آن را هم اوست که باید برای ساختنِ شراب بفشارد.

تو هم‌نشینِ ایوب در صبر و بلا هستی که این‌گونه پای می‌کوبی؛ هر کس که فرمانِ الهی «ارکض» (بکوب) را بشنود، با تمامِ وجود در راه وفا و بندگی قدم برمی‌دارد.

یعقوب از شنیدنِ زمزمه و بویِ یوسف به رقص درآمد و خودِ آن یوسفِ شیرین‌سخن نیز در این شور و حال به پای‌کوبی مشغول است.

ای گروهِ سالکان، تا زمانی که حقیقتِ جویایِ حق در حضورتان است، به پای‌کوبی بپردازید، شاید که سعادت، خودش به سراغِ شما بیاید و در جایِ قدم‌های شما گام بردارد.

این عشق همچون باران است و ما همچون برگ و گیاه هستیم؛ امید که این بارانِ رحمت لحظه‌ای بر وجودِ ما ببارد و ما را سیراب کند.

خلیل‌الله (ابراهیم) در میان آتشِ نمرود به رقص و پای‌کوبی پرداخت، تا حلقومِ ذبیح‌الله (اسماعیل) را بر تیغِ بلا و امتحان الهی بگذارد.

روح‌الله (عیسی) نیز در دریای هستی همچون مرغابی به راحتی حرکت می‌کرد، تا با همراهیِ طایرِ معراجی، فراتر از آسمان‌ها و عالم ماده پرواز کند.

خاموش باش و بدونِ استفاده از لب و زبان، موسیقیِ بقا و جاودانگی را بنواز؛ بترس که چشمِ بدِ نااهلان بر طبلِ بقا و هستیِ تو ضربه‌ای وارد کند.