دیوان شمس - غزلیات

جان من در حضور تو پیوسته فدا می‌شود و دوباره جان می‌گیرد؛ با چنین عظمتِ معشوقی که تو داری، چه کسی می‌تواند ادعا کند که با ارزانی داشتنِ تنها یک جان، حقِ سخن گفتن و هم‌کلامی با تو را ادا کرده است؟

هر جا که تو قدم می‌گذاری، زندگی و هستی از خاک برمی‌خیزد؛ با چنین جایگاه رفیعی که تو داری، چه کسی حاضر است به خاطرِ حفظِ جانِ ناچیز خود، دست از دامنِ تو بشوید و تو را رها کند؟

روزی که روح من از لذتِ استشمامِ رایحه‌یِ خوشِ حضور تو از قالبِ تن پرواز کند و بمیرد، تنها خودِ جان است که می‌داند در آن لحظه‌یِ وصال چه بویی از دوست به مشامش رسیده است.

اگر لحظه‌ای این مستیِ ناشی از عشقِ تو از سر و مغز من بیرون رود و هوشیار شوم، از شدتِ دوری و بی‌قراری، هر تارِ مویِ من شروع به ناله و زاری می‌کند.

من وجودم را از تعلقاتِ دنیوی و خودخواهی‌ها خالی کردم تا بتوانم آن را از جلوه‌های حضور تو پر کنم؛ من پیوسته از خود می‌کاهم تا عشقت افزون‌تر شود و وجودم را تسخیر کند.

روح و جان من در پیِ عشقِ شمسِ حقِ تبریزی، همچون کشتی‌ای که سکان و پا ندارد، در دریایِ بی‌کرانِ معرفت و عشق، سرگردان و در جست‌وجو است.