دیوان شمس - غزلیات

قامتِ رعنای تو مرا به یاد درخت سرو می‌اندازد و چهره‌ی درخشانت، شکوهِ ماه را در خاطرم زنده می‌کند؛ گویی تمام زیبایی‌های طبیعت، نشانه‌ای از وجودِ توست.

هر نی (که نماد تهیدستی و تواضع است) در پیشگاه تو سر تعظیم فرود می‌آورد و حتی شکر نیز در برابر شیرینیِ کلام و وجودِ تو، خود را غلام و کوچک می‌شمارد.

هر نوری که در جهان دیده می‌شود، از نورِ وجودِ تو سرچشمه می‌گیرد و این درخششِ امروز، نویدبخشِ آن است که فردا نیز با تجلیِ بیشترِ تو همراه خواهد بود.

گل‌های باغچه به خاطرِ خنده‌ی دل‌انگیز و رعنای تو است که شکوفا شده و گلشن را می‌آرایند؛ در واقع زیبایی گل‌ها تقلیدی از چهره‌ی توست.

هرگاه سعی می‌کنم از تو بگریزم و با عشقت مبارزه کنم، از هر شش جهت (همه سو)، نشانه‌ها و وسوسه‌های عشق تو مرا احاطه می‌کند.

هنگامی که از قیدِ خودپرستی و هستیِ مجازی خود رها می‌شوم و به عالمِ معنا پا می‌گذارم، در آنجا نیز صدای تو را می‌شنوم که مرا به سوی خود می‌خواند.

درونِ دل، آوازی پرشور و در عین حال زیرکانه (غماز) وجود دارد؛ نیک می‌دانم که این ناله‌ی دلنشین، از نایِ (وجود) تو به گوش می‌رسد.

روزهای من به خاطر دوریِ تو همچون شب تاریک است و از فراقت لب‌هایم خشکیده؛ اما اگر دریای وجود تو در کنارم باشد، دیگر ترسی از این خشکی و سختی ندارم.

زیرِ این آسمانِ بلند، هیچ‌کس نمی‌تواند هشیار و عاقل بماند، زیرا از هر طرف، نشانه‌ها و جلوه‌های مست‌کننده‌ی تو (می‌های تو) به سوی او سرازیر است.

از سخت‌گیری و جورِ تو بیمناکم و همین ترس، سختی‌های بیشتری را در نظرم مجسم می‌کند، اما می‌دانم که این تلخی‌ها نیز از رای و نظرِ توست و مصلحتی در آن است.

ای شمس‌الحق تبریزی، اندیشه‌ی تو همچون بادِ خوشی است که جان را تازه می‌کند؛ چرا که حضور و صحرای وجودِ تو، جان‌بخش و حیات‌افزاست.