دیوان شمس - غزلیات

کسی که ذات و سرشتش مانند جغد باشد، چگونه می‌تواند ظاهری چون باز (شاهین) بیابد؟ همان‌طور که اگر کسی سیر بخورد، غیرممکن است که بوی پیاز از او به مشام برسد؛ چرا که هر پدیده‌ای نتیجه‌ای متناسب با ریشه خود دارد.

وقتی شیر دلاور از هجومِ موجودات پست و فرومایه دچار ذلت شود و هنگامی که از ابزاری نامناسب و پست، انتظارِ طنینِ مقدس داشته باشی، هرگز نتیجه‌ای والا و خدایی حاصل نخواهد شد.

پای تو به دلیلِ پوشیدنِ کفشِ بسیار تنگ، کوچک و فشرده شده است؛ ای کوچک‌اندیش، خود را از این تنگنا رها کن و از قالب‌های محدودکننده بیرون بیا تا حقیقتِ وجودت شکوفا شده و به کمالِ ابعادِ انسانی برسد.

با نگاهی سرشار از امید و دیدگانی که به حقیقتِ همیشگی دوخته شده، چشم‌اندازِ خود را بگشا تا پرتوِ آفتابِ عالم‌تابِ الهی از عرشِ اعلا بر تو بتابد.

ای کسی که در حکمِ چنگی، از بندهای تعلق آزاد شو و درونِ خود را از منیّت خالی کن؛ هرچه خویشتن را تهی‌تر از خواهش‌های نفسانی کنی، بیشتر قابلیتِ آن را می‌یابی که در دستِ نوازنده (خداوند)، به نوای حقیقت درآیی.