دیوان شمس - غزلیات

بنده‌ی گریزان و سرگشته‌ی تو، اکنون بازگشته است؛ او همچون شمعی در برابر تو، سراپا سوختن و گداختن است.

ای جانِ من، همانند گلِ نرگس (عبهر) و قند، شادمان و شیرین‌سخن باش و در را به روی من نبند، چرا که من با حالتی سرشار از نیاز به سوی تو آمده‌ام.

اگر هم در را به روی من ببندی، من تسلیم حکم تو خواهم شد؛ چرا که رسمِ عشق چنین است که بنده باید همیشه نیازمند باشد و پادشاه همیشه ناز کند و بی‌اعتنایی نشان دهد.

هر شمعی که در راه عشق آب شده و سوخته است، مایه‌ی روشنی و بینایی گشته؛ چرا که تنها آن کس که در رنجِ این سوختن گداخته باشد، شایسته‌ی شنیدن اسرارِ نهان است.

اگر من میانِ زهرِ بلا که از دست تو می‌رسد و شرابِ گوارای وصالت تفاوت قائل شوم، سوگند می‌خورم که گام نهادن من در این طریقِ عشق، ادعایی بیش نیست و از سرِ حقیقت نیست.

آبِ حیاتِ او را چه کسی جز صاحبِ جان می‌تواند بنوشد؟ هر چشمی که به تیرگیِ غفلت بسته یا به سوی دنیا و مادیات (فراز) باشد، هرگز نمی‌تواند جمالِ او را نظاره کند.

من از سفر و جستجوی بیهوده دست کشیدم و در کنارِ یار آرام گرفتم؛ با این کار از مرگِ معنوی در امان ماندم، زیرا این همراهی و سکونت در پیشگاه او، همان عمرِ جاویدان و حقیقی است.

ای دل، حال که در نهرِ عشق غوطه‌وری، دیگر به دنبالِ آبِ دیگری در جای دیگر می‌گردی؟ بس است و دیگر به دنبالِ جلبِ توجه نباش؛ اکنون زمانِ خلوص و نیایشِ حقیقی فرا رسیده است.