دیوان شمس - غزلیات

ای بازرگان، آن کالایِ ارزشمند و شیرین که از مصر (سرزمینِ یوسف) انتظارش را داشتیم، اکنون به شهر ما رسیده است؛ آن زیباییِ یوسف‌وارِ شیرین‌کام نیز به‌طور ناگهانی از سفر بازگشت.

حقیقتِ روح و مایۀ آرامش فرا رسید، آن دارو و معجونِ شفابخشِ کامیابی آمد؛ اگر چیز دیگری جز این می‌خواهی، بدان که آن نیز در پرتوِ حضورِ او حاصل شده است.

آن میوۀ دل‌انگیز که یعقوب در آرزویش بود و آن چشمه‌ای که ایوب را شفا داد، در منظرِ دیدگان آشکار شد؛ اکنون زمانِ دیدار و تماشایِ آن است.

خضر به لطفِ پروردگار به آبِ حیات دست یافت و اکنون بنگر که سیارۀ زهره در آسمان، با شادی و غزل‌خوانی در جایگاهِ ماه قرار گرفته است.

آن پادشاهِ عالمِ معراج فرا رسید و شبِ تاریکِ نیاز و فقر، به پایان یافت؛ آسمان با دامن پُر از زر و طلا به پیشوازِ او آمد تا آن را نثارِ قدمش کند.

موسی (به کنایه از صاحبِ معجزه) پنهان آمد و صدها چشمه جاری گشت؛ جانِ انسان مانندِ عصای موسی و تن همچون آن سنگی شد که با ضربۀ عصا، آب از آن جوشید.

در میانِ این مردمانِ پرهیاهو و این دنیایِ غوغاسالار، عیسی (شخصیتِ روحانی) از طعامِ مادی (حلوا) پرهیز کرد؛ زیرا این دنیا، جایگاهِ فرومایگان و اهلِ شهوت (خر) است.

از آنجا که در آن لحظۀ ظهور، درهایِ بسته در شش جهتِ عالم گشوده شده بود، آسمان و کائنات برای جستجویِ آن حقیقتِ یگانه، زیر و رو شدند.

آن کسی که همچون هدهد، همواره دارایِ تاجِ خرد و آگاهی بود و هرگز بی‌بهره از آن نماند، از بدوِ تولد همچون مورچه‌ای تلاشگر و کمر بسته به خدمت، به جهان آمد.

او که در وادیِ عشق به کمال رسیده و از بندِ ظواهر (تاج و کمر) رهاست، حکمِ پیروزی و منشورِ وصال را از کرسی و عرشِ الهی دریافت کرده است.

باقیِ ماجرا را از همان سلطان بپرس، همانی که خوگرفته به بخشش و سخاوت است؛ از او خبرها را جویا شو، چرا که او سرچشمه و کانِ آن آگاهی و اخبارِ نهانی است.