دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که در تاریکیِ غفلت و ناآگاهی خوابیده‌ای، برخیز که وقت نیایش و ارتباط با خداوند فرا رسیده است؛ ای نفس که همواره به ستم و دوری از حق خو گرفته‌ای، اکنون زمان وفاداری و پیمان بستن با پروردگار است.

به آسمان و دریچه‌هایی که به سوی حق باز می‌شوند بنگر و درِ توبه و پشیمانی را بگشا. دلت را از تعلقات دنیوی و پلیدی‌ها پاک کن، چرا که نوبت فرصتِ الهی برای تو فرارسیده است.

از آنجا که هنوز دست خود را از آلودگی به گناه و ستم‌گری نشسته‌ای، آبی بر صورت بزن و خود را برای دیدار پاک کن؛ چرا که زمانِ وعده‌گاه و دعوت الهی فرارسیده است.

زمانی که مرگ فرا می‌رسد و به سوی گور رهسپار می‌شوی، تازه یاد این قبله و این دعاها خواهی افتاد؛ اما در آن هنگام، افسوس خوردن دیگر سودی به حال تو نخواهد داشت.

از این قبله‌گاهِ الهی نوری جستجو کن تا در تاریکیِ قبر، چراغِ راهت باشد؛ آن نوری که اگر به دست آوری، در آن جهان که نور خدا جلوه‌گر می‌شود، همچون گلستانی برایت دل‌انگیز خواهد بود.