دیوان شمس - غزلیات

اگر تکه نانی از دستت رفت، غمگین مباش و آن را رها کن، چرا که جانِ تو با رفتنِ مادیات آسیب نمی‌بیند؛ کسی که در راهِ عشقِ ما سرگردان و آواره است، در حقیقت هرگز به وادیِ گمراهی و آوارگیِ حقیقی نخواهد افتاد.

کسی که من (محبوب) بر تنش خرقه حمایت می‌پوشانم، هرگز عریان و بی‌پناه نخواهد ماند و کسی که من پشتیبان و چاره‌سازِ او هستم، هیچ‌گاه به بن‌بست و بیچارگی نخواهد رسید.

کسی که من به او مقام و منزلتی بخشیده‌ام، هرگز از چشمِ من نمی‌افتد و معزول نمی‌شود؛ همان‌طور که سنگی سخت که به گوهر بدل شده است، دیگر هرگز به حالتِ سنگِ خارا و معمولی بازنمی‌گردد.

قلبِ عاشق که قبله‌گاهِ مشتاقانِ حق است، هرگز ویران نمی‌شود و آن کتابِ وجود (مصحف) که در قلبِ عارفانِ خاموش نهفته است، هرگز متلاشی و پراکنده نخواهد شد.

اشکِ من همچون ساقی، شرابِ دیدار می‌ریزد، اما تا نگاهِ مست و افسونگرِ تو (نرگس مخمور) نباشد، این مستی و خمارِ عاشق به کمال نمی‌رسد و رفع نمی‌شود.

عاشق از دردِ فراق ممکن است بیمار و ناتوان شود، اما هرگز از پای درنمی‌آید و نمی‌میرد؛ درست مانندِ ماه که اگر لاغر و هلال شود، باز هم ماه باقی می‌ماند و هرگز به ستاره‌ای کوچک و کم‌نور تبدیل نمی‌شود.

از سخن گفتن و گلایه دست بکش و بیش از این غمگینِ عاقبتِ کار نباش؛ زیرا جانی که عاشق شده و تزکیه گشته، دیگر به مرتبه نفسِ اماره و فرمان‌بردارِ خواهش‌های پست بازنمی‌گردد.