دیوان شمس - غزلیات

تحملِ تلخیِ از دست دادن مقام و جایگاه، ارزشِ این همه رنج را ندارد؛ چرا که روزگار بسیار ناپایدار است؛ ممکن است یک روز تو را به خنده وادارد و صد سال تو را در ترس و لرز قرار دهد.

دریغ از کسی که تن به بندگی و خواری می‌دهد تا به مال و منال ناچیز (خر مرده) برسد و برای دستیابی به لذتی زودگذر و پژمرده، تن به هر سختی و مرارتی (خار) می‌دهد.

هشدار که خودسرانه نخند و مغرور نشو، مگر آنکه او تو را به خنده وادارد؛ زیرا سرچشمه‌ی حقیقیِ تمامِ شادی‌ها و خنده‌های انسانی، از همان خنده‌ای است که او در دل می‌افکند.

ای کسی که از خشم و اندوه چهره در هم کشیده‌ای، به آن حقیقتی بنگر که تو را دچار این وضعیت کرد؛ شاید او بخواهد که شیرینیِ گشایش و شادی را در تلخیِ مصیبتِ تو بیامیزد.

ای کسی که زخم‌خورده و شکست‌خورده بر زمین افتاده‌ای، بنگر که چه کسی تو را به زمین افکند؛ اگر عمیق نگاه کنی، همان کسی که تو را به زمین زد، دوباره تو را بلند خواهد کرد.

اگر سگی بر خاکِ درگاهِ او (خداوند) بخوابد و پناه گیرد، شیرِ بیشه از ترسِ آن سگ (به خاطر حمایتِ خداوند از او) ذوب می‌شود و می‌گریزد.