دیوان شمس - غزلیات

کسی که وجود عزیز تو را در کنار خود دارد، هیچ چیز از خوشی و سعادت کم ندارد و کسی که چهره نورانی‌ات را می‌بیند، دیگر هیچ اندوهی در دلش باقی نمی‌ماند.

به خاطر زیباییِ شفاف و لطیفِ تو، حتی ستم‌های تو نیز برای من شیرین است، هرچند که این جفاها بسیار تند و خشن به سراغِ عاشق می‌آیند.

زیبایی و افتخارِ حوریان بهشتی از جانب توست و هر نوری در جهان از پرتو جمال تو پدید آمده است؛ تو چنان شکوهی داری که صدها زیباییِ آسمانی، در برابر تو همچون شاگرد و پیرو هستند.

حتی اگر فرض کنیم که تو هیچ همراهی نداری، همانند خورشید در آسمان تنها و بی‌نیاز هستی؛ با این حال، زیباییِ تو چنان عظمتی دارد که گویی لشکری با طبل و پرچمِ شاهانه به همراه داری.

بسیاری از عاشقانِ بی‌قرار، در سایه و پناهِ آن گیسوانِ پر پیچ و تاب تو، به آرامش رسیده و به خوابِ خوشِ وصال و امنیت فرو رفته‌اند.

به محبوبم گفتم که با ستم و جفای خود مرا درهم مشکن؛ او پاسخ داد که تو مانند صدف هستی که مرواریدی ارزشمند در درون دارد و برای رسیدن به آن حقیقت، باید شکسته شوی.

ای عاشقِ بی‌قرار (شیدا)، تا زمانی که وجودِ خود را (مانند صدف) نشکنی، آن مرواریدِ حقیقت نمایان نمی‌شود؛ آن مروارید همان محبوبِ پرستیدنیِ من است که حقیقتِ وجودیِ اوست.

هنگامی که شمس تبریزی بر لوحِ تقدیر و هستی ظاهر شد، به خدا سوگند که او بر تمامیِ نظامِ خلقت و هر آنچه که در عالم ثبت شده است، منت و فضلِ بسیار دارد.