دیوان شمس - غزلیات

آن عشقی را که از پاکی و طهارتِ روح سرچشمه می‌گیرد و شکوه و وقار خاصی دارد، دریاب و بشنو که چه پیامی برای تو دارد و بنگر که چه قدرت و شور و حالی در آن نهفته است.

اگرچه جسمِ تو نحیف و ناتوان به نظر می‌رسد، اما جانِ تو سبک‌بال و رهاست؛ حتی اگر این جان، بارِ سنگینِ هزاران لشکرِ از قوّه به فعل نیامده (که در نیستی نهفته‌اند) را با خود داشته باشد.

اگر در باتلاقِ تعلقاتِ دنیوی گرفتار شده‌ای، به سویِ صاحبِ دلی (مرشدی) روی آور که نه تنها پادشاهیِ ابدی به تو می‌بخشد، بلکه صاحبِ مقامِ قدم و ازلی است.

ای دلی که جهان را دیده‌ای و بسیار در آن سفر کرده‌ای، به من نشان بده که چه کسی را دیده‌ای که به راستی نشان و مهرِ عشقِ حقیقی بر پیشانی دارد؟

ای کسی که مرکبِ زندگی و توانِ خود را در راهِ هوس‌ها از پا درآوردی و بیهوده گردِ جهان گشتی، اکنون بازگرد و به سوی آن خورشیدِ حقیقی (مرشد) بیا که در سینه‌اش دریایی از بخشش و کرم وجود دارد.

سینهٔ خود را مانندِ آینه‌ای صیقل بده و پاک کن؛ همان سینه‌ای که در بطنِ خود، صدها باغِ بهشتی و زیبایی‌هایِ بی‌کرانِ الهی را جای داده است.

این عشقِ پاک ندا در می‌دهد که هرکس طالبِ من است، باید شرطِ من را بپذیرد؛ شرطِ من این است که همچون طلا، در کوره‌یِ رنج و سختی، استقامت و پایداری نشان دهی.

من کسی را می‌خواهم که همچون خودم، وجودی ناب و پاک داشته باشد؛ من از آن افرادِ زشت‌سیرت که تنها دغدغه‌شان پول و درهم است، بیزارم.

هنگامی که لقبِ «صلاح‌الدین» بر لوحِ وجود و سرنوشتِ او نقش بست، عدالت و انصاف، وام‌دارِ قلم و نوشتنِ حقایقِ او شد.