دیوان شمس - غزلیات

امروز، دیدارِ زیباییِ چهره‌ی تو برای چشمان من فرخنده و مبارک باشد؛ این شور و شوقِ تازه‌ای که همچون پیچکی بر جان ما پیچیده است، خوش‌یمن و مبارک باد.

همان‌طور که گل‌ها وقتی غنچه می‌کنند و کمر می‌بندند، به تمام جهان می‌خندند و طراوت می‌بخشند، تو نیز که سرشار از زیباییِ گلی و همچون صد گل شکوفا شده‌ای، حضورت مبارک باد.

تمام زیبارویان، وقتی جمالِ تو را دیدند، مفتون شدند و از شدت حیرت، پایشان لغزید و افتادند؛ دل من نیز در آستانه‌ی درِ خانه‌ی تو لغزیده و از خود بی‌خود شده است، که این لغزیدن و افتادن در راهِ تو مبارک باد.

همان لحظه که چهره‌ی تو را دیدم، گویی نوروزِ جانم فرا رسید و از سرِ شوق، اشک‌هایم سرازیر شد؛ پیوندِ این نوروزِ جان‌بخش با این بارانِ اشک، مبارک و فرخنده باشد.

بدون اینکه زبانت به سخن درآید و بی‌آنکه کلامی بر زبان برانی، گوشِ جانِ من از باطن و ضمیرِ تو پیام را شنیده است؛ این شنیدنِ بی‌واسطه و قلبی، مبارک باد.