دیوان شمس - غزلیات

آن یار که همچون ماه درخشان است، به دلیل شدتِ پیدایی و آشکار بودن در همه چیز، با چشمِ ظاهری قابل دیدن نیست؛ با این حال، جانِ آدمی بدون نیاز به هیچ پیوندِ جسمانی، تنها از چشیدنِ لذتِ عشقِ او، به شکلی معنوی و روحانی حیات می‌یابد.

عقلِ آدمی در برابرِ لذتِ رایحه و نورِ چهره‌ی او، چنان حیران و سرگشته می‌شود که از فرطِ شگفتی، هم می‌خندد و هم از سرِ درماندگی و حسرت، دستانش را به دندان می‌گزد.

هر صبحگاه از سیر و سلوک و تماشایِ جلوه‌گری‌های او، سرگشته و حیران می‌مانم؛ چرا که شرطِ دیدنِ جمالِ او، رسیدنِ جان به مقامِ حیرت و بی‌خویشتنی است.

آنچه در عالمِ بی خبری و غفلت می‌بینی، حجاب است؛ سوگند به خدا که تا وقتی خود را دانا و «باخبر» بدانی، او پرده از چهره برنمی‌دارد.

هیچ سخن و نفسی همدمِ او نیست، هیچ جانی در حالتِ عادی محرمِ اسرارِ او نمی‌شود و آن اندیشه‌ای هم که گمان می‌کند حقیقت را دریافته است، لایقِ شناختِ حقیقی نیست.

تن مانند پرده‌ای بر حقیقت کشیده شده و جان در آتشِ فراق می‌سوزد؛ چون این دو با هم در تضادند، دل نمی‌تواند در این میان به سکون و آرامشِ عشق برسد.

تا وقتی دو نیروی بیگانه (تنِ خاکی و جانِ روحانی) در این خانه‌ی وجود در حالِ کشمکش و جنگ‌اند، نتیجه‌ای جز غبارِ تیره و تیرگیِ بیشتر برای آدمی نخواهد داشت.

در پناهِ درختِ سایه‌گسترِ او قرار گیر و به سرنوشتِ نیکی که او برایت رقم زده ببال تا جانت لبریز از رحمت شود و تا روزِ رستاخیز به آرامش برسی.

وقتی به واسطه‌ی نورِ وجودِ شاه صلاح‌الدین، دیدگانِ دل، حق‌بین شود، قلب به سمتِ درستی و صلاح گرایش می‌یابد و جان، شعله‌ی معرفت را از او برمی‌گیرد.