دیوان شمس - غزلیات

کسی که در قلبش عشق و جست‌وجوی حقیقت جای دارد، اگر درِ قلبش را بر روی معشوق نگشاید، حتماً مانعی در کار است که او را از وصال بازمی‌دارد.

برو و درِ خانه‌ی دلت بنشین و منتظر باش، چرا که آن محبوبِ پنهان و حقیقتِ آسمانی، ممکن است در لحظات خلوت و پاکِ سحرگاه یا نیمه‌شب بر تو آشکار شود.

روحی که از دلبستگی‌های دنیوی جدا می‌شود و تنها به دنبال خداوند می‌گردد، انسانی بسیار کمیاب، شگفت‌انگیز و منحصربه‌فرد است.

کسی که با چشمِ بصیرت، فراتر از این دنیای مادی (ایوان)، جهانِ معنا را می‌بیند، انسانی صاحب‌نظر است که نام و نشانی نیکو و شیرین در میان عارفان دارد.

هر کس چنین خصلتی داشته باشد، با عالم معنا و روح‌القدس همراه است و به همین دلیل، در لحظه‌ی مرگ که برای دیگران هولناک است، او غرق در شادی و شعف خواهد بود.

هنگامی که در مسیر زندگی با سختی و مانع (سنگ) روبه‌رو شود، به درگاه حق پناه می‌برد؛ و زمانی که در آستانه‌ی مرگ (جان به لب آمدن) قرار گیرد، به جای ترس، طعم شیرینِ وصالِ محبوب را می‌چشد.

چون چنین کسی پادشاهی و قدرت دنیوی در نظرش بی‌ارزش است، او دارای اصالت و نژادی والاتر از وابستگی‌های خاکی و خانوادگی است؛ گویی بی‌نیاز از نسبت‌های دنیوی است.

زبان در کام بکش و رازهای درونی‌ات را پیش هر کسی بازگو مکن؛ زیرا ممکن است در میان جمعی که سبک‌بار و معنوی به نظر می‌رسند، شخصی بدطینت (همچون ابولهب) وجود داشته باشد که قصد کارشکنی کند.