دیوان شمس - غزلیات

ای غم، از سینه من بیرون برو و ای دلِ من، تو نیز از سرِ راهِ من کنار برو، چرا که محبوبِ حقیقی در حالِ ورود است.

محبوبم را به «شادی» توصیف نمی‌کنم، چرا که او فراتر از مفهومِ محدودِ شادی است؛ حتی به کار بردنِ واژه شادی برای او، نزدِ من مایه شرمساری است.

ای مسلمانان، شیوه مسلمانی خود را بازنگری کنید؛ چرا که عظمت و جمالِ محبوبِ من چنان است که حتی کفر نیز با دیدنِ او، از شرمِ نادانیِ خویش، به صفِ مؤمنان درآمده است.

ای شکر و سپاس، از پیش من برو؛ چرا که این نعمتِ دیدار، فراتر از حدِ شکرگزاری است. من دیگر طالبِ «صبر» نیستم، حتی اگر صبر در جایگاه‌های دیگر فضیلت داشته باشد.

ای تمام صورت‌ها و تصوراتِ ذهنیِ پیشین، از جانِ من کوچ کنید؛ زیرا حقیقتِ تازه‌ای پدیدار شده است. دانش‌ها و باورهای کهنِ شما در برابرِ این شکوهِ بیکران، بی‌اعتبار و واژگون خواهد شد.

دیواره‌های قفسِ سینه از ازدحام و شورِ این حضور در حال شکستن است؛ چرا که محبوبِ من در ابعادِ محدودِ در نمی‌گنجد و ناچار از دیواره‌ها عبور می‌کند.