دیوان شمس - غزلیات

اگر چرخ زندگی و هستی من از حرکت بایستد و به بن‌بست برسد، همان کسی که آسمان‌ها و جهان را به گردش درمی‌آورد، مرا نیز هدایت و دگرگون خواهد کرد.

اگر در میدان مبارزه با نفس یا مشکلات، دچار شکست شدیم، به فرمان پادشاهِ حقیقی (خداوند)، امدادهای غیبی و لشکرهای آسمانی برای یاری ما فرود می‌آیند.

اگر سرمای ناامیدی و سختی‌های روزگار، باغِ دل مرا نابود کند، بهارِ لطفِ خداوندِ من از فصلِ سردِ ظلم و سختی، دادِ مرا می‌ستاند و خرابی‌ها را آباد می‌کند.

اگر هر برگی از درختِ هستی در برابر من همچون فرعونِ ستمگر قد علم کند، معجزه و قدرتِ خداوند (کفِ موسی) همگی را در جایگاه اصلی خود مهار می‌کند.

ای جانِ من، از دشواری‌های این مسیرِ کمال نترس؛ چرا که حقیقتِ هستی (آب حیات) هرگز نمی‌میرد و کسی که به آن دست یابد، جاودانه می‌شود.

ما شما را می‌بینیم و از پنهان‌ترین اسرار شما باخبریم؛ پس اگر از کج‌روی و عصیان بازنمانید، در آن صورت، کار میان ما و شما به درگیری و حساب‌رسی خواهد کشید.

اگرچه پیرامونِ ما می‌گردید و شما نورِ چشمانِ مایید، اما از رحمتِ ما ناامید نشوید، چرا که حقیقتِ حیات و عشق، به شما جانِ تازه‌ای بخشیده است.

این کلماتِ شکسته و ساده را برای ابرازِ عشق می‌گویم؛ در حقیقت، من تنها بازگوکننده هستم و پادشاهی دارم که خود مسئولِ دریافت و پذیرشِ این سخن است.

وقتی من دیگر خود را به عنوان یک موجودِ مستقل نمی‌یابم، پس کلام و سخن را از کجا بیاورم؟ همان شمعی (نوری) که این کلام را به من بخشید، خودش نیز مرا در پایان به سوی فنا می‌برد.