دیوان شمس - غزلیات

ای رندانِ آزاده و عاشقان، بانگِ بیداری سر دهید که پادشاهِ عالمِ عشق (خداوند یا معشوقِ ازلی) دوباره بازگشت. اگر او باز هم قصد دارد با ترفندهای تازه‌ای ما را به بازی بگیرد، مهم نیست؛ چرا که او همان معشوقِ همیشگیِ سال‌هایِ گذشته است.

از میانِ عاشقان و رندان، چه کسی آن‌قدر شجاعت دارد که پیشِ روی این پادشاهِ خون‌خوار و سهمگین، کمر به خدمت ببندد و آماده‌یِ کارِ عشق و جان‌بازی شود؟

ای ساقیِ عشق، دست‌به‌کار شو و جامِ معرفت بده که من پیشاپیش کمرِ همت را برایِ نوشیدن و سوختن بسته‌ام. به جانِ تو سوگند که تا زنده‌ام، عشق تنها انتخابِ من بوده و خواهد بود.

وقتی گلستانِ وجودِ تو را دیدم، هم‌زمان هم خار شدم و هم گل روییدم؛ خاری که در آتشِ عشقت سوخت و گلی که به عنوانِ تحفه و پیشکش در پایِ تو نثار کردم.

تو پی‌درپی فتنه و آشوب برپا می‌کنی و از شرارت باز نمی‌ایستی، اما این‌بار دریافتم که این فتنه‌ها بی‌دلیل نیست و تو معشوقی عیار و زیرک هستی که با این کارها مرا آزموده‌ای.

اگر تو بر صورتِ من سیلیِ جفا بزنی، من صورتِ دیگری برایِ دریافتِ نوازشِ تو پیش می‌آورم. به همین دلیل است که چهره و روحِ من، با وجودِ این ضربات، هنوز تازه و باطراوت باقی مانده است.

ای شاهِ من، این سینه‌یِ من خانه‌یِ قدیمی و همیشگیِ توست. چرا نمی‌پرسی که کجا بودی، در حالی که جانِ من بدونِ حضورِ تو نزار و ضعیف شده است؟

آن پادشاه به من می‌گوید: «آیا گمان می‌کنی در این بیابانِ دوری گم شده‌ام؟ تو نمی‌دانی که صبرِ تو در واقع همان غلافی است که شمشیرِ ذوالفقارِ من در آن پنهان شده است.»

او مرا با شمشیرِ عشق برید و خونِ دلم جاری شد و این غزلِ خونین از جانم بیرون تراوید. صلاح‌الدین از میانِ ما رفت و به آن دیارِ باقی شتافت.