دیوان شمس - غزلیات

من چنان معشوقی می‌طلبم که جانم در بندِ او باشد و تسلیمِ مطلقِ او گردد، و چنان راهنمایی (مطربِ عشق) می‌خواهم که مهارت و شکوهش، الهه موسیقی آسمان را از فرطِ شرم و ناتوانی، به نیستی بکشاند.

من ظرفیتِ روحیِ عظیمی دارم که دریایِ معرفتِ جهان در برابرش کوچک می‌نماید و قلبی دارم که از بندهایِ عقلِ مصلحت‌اندیش و پندهایِ دنیوی گریزان است.

خداوندا، تو نیک می‌دانی که جانِ من بدونِ تو توانِ زیستن ندارد، درست همان‌طور که هیچ ماهی‌ای نمی‌تواند لحظه‌ای از آب جدا بماند.

شگفتا از هستیِ بی‌نقصِ تو و شگفتا از مستیِ سرشارِ من؛ این جایگاهِ خدایی تنها سزاوارِ توست و این حالِ بی‌خودی و مستی، تنها برازنده و درخورِ من است.

دیگر سخن را کوتاه کن و خاموش باش، چرا که این عشقی که برگزیده‌ای، سروری خالص و بدونِ اندوه می‌بخشد و بی‌هیچ چون و چرایی، جانِ تو را به درگاهِ حضرتِ حق می‌پذیرد.