دیوان شمس - غزلیات

آرزو دارم کسی را بیابم که دلی ساده و بی‌آلایش داشته باشد و تمام نگاه و توجهش به معشوق باشد، نه فردی که به هنر و توانایی‌های خود می‌نازد و در بندِ دیدنِ هنرِ خویش گرفتار است.

قلبی چون صدف می‌خواهم که حقیقتِ معنوی را در عمقِ جانش جای دهد و حفظ کند، نه دلی سنگ‌مانند که تنها در توهمِ داشتنِ ارزش و گوهر است و از حقیقتِ وجود و عشقِ واقعی خالی است.

کسی که از خودپرستی رها شده و سراپا غرق در عشقِ خداوند گشته است، از فشارهای رنج و غمِ دنیا نهراسد؛ زیرا او در «مالش» یا همان فشارهای زندگی، دستِ نوازشگرِ آفریدگار را می‌بیند و از آن عبرت و درسِ بزرگِ هستی را دریافت می‌کند.