دیوان شمس - غزلیات

به سرزمینی از عشق وارد شدم که تمامِ تیرگی‌ها در آن پاک می‌شود و هر چه پلیدی در آنجاست، به طهارت و خلوص می‌رسد.

جانِ آدمی در برابرِ شکوهِ معشوق چه ارزشی دارد؟ تو (ای معشوق) مانند خورشیدی هستی که بر ذراتِ غبار می‌تابی و آنان را به رقص درمی‌آوری.

مشکلات و موانعِ زندگی به وسعتِ آسمان‌ها سخت و پیچیده است، اما کلام و نامِ الهی همچون دندانه‌های کلید، تمامِ این قفل‌های بزرگ را به سادگی می‌گشاید.

دل، لوحی است که نورِ حقیقت بر آن آشکار می‌شود و در دریایِ سرخِ شهادت غوطه‌ور است؛ انسانِ سالک پس از آنکه بارها از خودیتِ خویش گذشت و شهید شد، به مقامِ پیروزی (غازی) می‌رسد.

من بنده‌یِ امواجِ این دریایِ معنوی‌ام که هم شادی‌بخش است و هم سخت و دشوار (مانند روزِ عید و روزِ کشتار)؛ بنده و مریدِ آن ماهِ (معشوقی) هستم که از این دریا بهره می‌برد.

یقین بدان که هر قطره‌ای که از این دریایِ الهی جدا شود و به شکلی درآید، در واقع وجودی بزرگ و عارفانه چون بایزید بسطامی و جنید بغدادی است.

ای جانِ من، واردِ این دریایِ بیکرانِ معرفت شو و غسلِ طهارت کن، زیرا حتی یک قطره از این دریا، هزاران مرتبه بینش و آگاهی به تو می‌بخشد.

کشتی‌هایِ عادی در موج‌هایِ دریاهایِ دنیا در خطرِ غرق‌شدن هستند، اما کسانی که به این دریایِ مبارک و سعیدِ الهی متصل‌اند، از هر موجی در امان می‌مانند.

از آنجا که عارف و عاشقِ حقیقی در هر لحظه در حالِ مشاهده‌یِ حق است و برای او هر دم، عید است، منتظرِ رسیدنِ روزهایِ خاصِ تقویمی برای شادی نمی‌ماند.