دیوان شمس - غزلیات

اگر خواب در چنین شبی به سراغ من بیاید، سزای خود را خواهد دید؛ چرا که به جای بستر و بالشی نرم، با مشت و لگد مواجه می‌شود و راهی برای ماندن نخواهد داشت.

خواب، آینه‌ای است که خیالات را نشان می‌دهد و تصویری کج و معوج از حقیقت ارائه می‌کند؛ بنابراین چه در خواب خیر ببینی و چه شر، تعبیر آن اعتباری ندارد و گمراه‌کننده است.

به‌ویژه در این مجلسِ حضور که عقلِ محدودِ دنیوی توانِ درکِ آن را ندارد؛ باید چشمِ بینایِ حقیقت‌بینی داشت که فراتر از زمان، صدها سال را رصد می‌کند.

وصلِ جانان، «شب قدر» و منشأ برکت است، اما هجرانِ او همچون «شب قبر» تاریک و هولناک است؛ با این حال، کسی که اهلِ دل باشد، حتی در تاریکیِ شبِ قبر نیز از برکاتِ شبِ قدر بهره می‌برد.

خوشا به حالِ آن روحی که امشب، نشانه‌ای از حضورِ دوست بر بامِ وجودش می‌خورد؛ چنین کسی همچون سپیده‌دم خندان می‌شود و الطافِ بی‌شمارِ الهی را مشاهده می‌کند.

ای خواب، برو و خاری در چشمِ نااهلان فرو کن؛ زیرا جایز نیست که بیگانگان، قد و قامتِ رعنایِ معشوق را در این شبِ مقدس تماشا کنند.

او را با شرابِ غفلت سرگرم کن و از گلستانِ حقیقت بیرون ببر، تا در عاقبتِ کار، خود را در بندِ عذابِ الهی گرفتار ببیند.

روز را به سخن‌گویی گذراندی، اکنون که شب فرا رسیده، خاموش باش؛ چرا که هرکس از گفتگویِ بیهوده دست بکشد، به سخنی جاودانه و حقیقت دست می‌یابد.