دیوان شمس - غزلیات

مستان دوباره به حالِ وجد و سرسپردگی برگشتند؛ زیرا آن سرچشمه‌ی الهام و نوازنده‌ی جان‌ها، دوباره از پسِ پرده‌ی غیب، نغمه‌خوانی را آغاز کرد.

عاشقانِ جان‌برکف دوباره به تلاطم افتادند؛ چرا که در این مقام، هویتِ فردی در دریای بی‌کرانِ حقیقت غرق شد و حقیقتِ الهی، جایگزینِ وجودِ مجازی آن‌ها گردید.

دوباره بانگِ بیدارباشِ الهی در جهان پیچید و آن راهنمایِ آسمانی نمایان شد که مایه‌ی حیاتِ حقیقیِ جان‌هاست.

به اجزای بی‌جان و خاکیِ عالم بنگر که چگونه با دمِ مسیحایی، حیاتی نو یافتند؛ دیگر ناپاکی‌ها و ضررهای دنیوی، به سود و خیرِ معنوی تبدیل شده است.

آن عالمِ معنوی رنگ و شکلِ مادی ندارد، اما هنگامی که نورِ آن بر جهانِ ما می‌تابد، به واسطه‌ی جانِ ما رنگ می‌پذیرد و به شکل‌های گوناگون درمی‌آید.

سهمِ تن، تنها بهره‌مندی از ظاهر و رنگ است و سهمِ جان، درکِ لذتِ معناست؛ همان‌طور که در آشپزی، دیگ سهمش دود است و آنچه درون دیگ است سهمش گرمایِ پختگی.

ای دل، در آتشِ عشق بسوز؛ زیرا تا زمانی که خام و نپخته باشی، رایحه‌ی کمال از تو برنمی‌خیزد. مگر دیده‌ای عودی بدون سوختن در آتش، خوش‌بو شود؟

عطرِ حقیقت همیشه در ذاتِ آن است؛ نه با آمدنِ آن به وجود می‌آید و نه با رفتنش کم می‌شود. اگر کسی فکر می‌کند دیر یا زود است، تنها به دلیلِ محدودیتِ دیدگاهِ خودِ اوست.

آن پادشاهِ حقیقی هرگز از میدانِ هستی غایب نشده است؛ اما زره و سلاحِ دنیویِ ما (تعلقاتِ ما)، مانعی شده که رویِ ماهِ او را نمی‌بینیم.