دیوان شمس - غزلیات

دل من همچون صدفی است که مرواریدِ یاد و حضورِ یار را در خود پرورانده است؛ اکنون چنان از حضورِ او لبریز شده‌ام که دیگر در وجودِ خویش جای نمی‌گیرم و خودِ من برای گنجاندن این عشق، کوچک و تنگ است.

از بس کلام و حدیثِ یار شیرین است، لبِ جانِ عاشق شکافته شده تا این شیرینی را دریافت کند؛ عجیب است که با وجود این همه زیبایی، او همچنان از حقیقتِ حق سخن می‌گوید.

نیازِ جسمانی با خوراکی‌های دنیوی برطرف می‌شود، اما غذای روحِ عاشق از درونِ جانش می‌جوشد؛ او همچون شتر که غذای خود را دوباره می‌جود (نشخوار)، حقیقتِ الهی را در جانش می‌پروراند و می‌جوید.

همچون پریان سبک‌بال باش و خود را از قید و بندهای این جسمِ خاکی رها کن؛ البته این مرتبه از عریان‌شدن و رهایی، برای کسی که هنوز اسیرِ خویِ حیوانی است، ممکن نیست.

صلاح‌الدین به شکارِ جان‌ها آمد و تمامِ شیرانِ بیشه‌یِ معرفت، صیدِ او شدند؛ تنها کسی بنده‌یِ اوست که از قیدِ دنیا و آخرت (دو کون) آزاد و رها باشد.