دیوان شمس - غزلیات

عاشقی می‌خواهم که آن‌قدر پرشور و طوفانی باشد که هر بار که برمی‌خیزد، انقلابی بزرگ و قیامت‌گونه در عالم ایجاد کند.

دلی می‌طلبم که چون آتش دوزخ سوزان باشد، آن‌چنان‌که حتی دوزخ را نیز به آتش کشد و در برابر تلاطم‌های عالم مادی، از هیچ طوفانی نهراسد.

چنین عاشقی، پادشاهی‌های جهان را همچون دستار یا پارچه‌ای بی‌ارزش در دست می‌پیچد و می‌گرداند و نور ابدی خداوند را همچون چراغی پرفروغ و روشن در جایگاه خود می‌آویزد.

او در میدان کارزارِ حق‌طلبی، همچون شیری دلاور است و در باطن و عمق جانش، چون نهنگی بزرگ و نفوذناپذیر؛ او نه تنها غیر را از میان برمی‌دارد، بلکه با خودِ خویش نیز در ستیز است.

هنگامی که او هفتصد حجابِ غفلتِ دل را با نورِ الهی می‌درد، از سوی جایگاه بلندِ حق (عرش) ندای تحسین و آفرین بر او طنین‌انداز می‌شود.

آن‌گاه که او از هفتمین دریای معرفت به کوه قاف (مقام قرب حق) راه می‌یابد، از آن دریا، گوهرهای ارزشمندِ حکمت را بر خاکِ عالمِ مادی می‌پاشد.