دیوان شمس - غزلیات

طوطی به بالای درخت رفت تا از شیرینی سخن بگوید و گل با اشاره‌ای به بلبل فهماند که وقت آن است تا نغمه‌های شعرگونه خود را آغاز کند.

به درخت سرو وحی شد که تا زمانی که جان در بدن داری، شب و روز به خدمتِ این درگاه کمر ببند و این داستانِ بلند را بازگو کن.

همه موجودات، از ماه گرفته تا ماهیان دریا، مشغول تسبیح و ستایش خداوند هستند؛ اما عقل چون استادی دانا، این ستایش‌ها را به شکلی دقیق و مفصل تفسیر می‌کند.

وقتی آن استادِ جان، درسِ حقیقت و بینش را آغاز می‌کند، سنگ‌ها به گریه می‌افتند، آسمان درخواستِ فیض می‌کند و از عالمِ بالا هدایای فراوانی نازل می‌شود.

هنگامی که نسیمِ سحری آن قصه‌ی خوش‌بو و معطر را بازگو می‌کند، هزاران زیبارویِ سیمین‌تن را می‌بینی که با اشتیاقِ تمام، سینه‌های خود را در برابرِ آن حقایق گشوده‌اند.

در آن لحظه‌ای که آن حقیقتِ جان‌بخش شروع به شرحِ دل می‌کند، چه کسی می‌تواند هوشیار بماند؟ و آن هنگام که او از اسرار سخن می‌گوید، چه کسی از خود باخبر است؟

او از عشقِ جان، از راه و رسمِ رهروان، از مستی و بی‌خودی، و از رنج‌ها و خونِ دل‌هایی که عاشق در این مسیر می‌خورد، سخن می‌گوید.