دیوان شمس - غزلیات

ای دل، در پس پرده‌ی جان تو، تمام آفریدگان عالم پنهان هستند؛ آن‌ها به واسطه‌ی تیغِ بُرنده‌ی فردیت و خودبینی، در عین حال که دارای جانِ واحدی هستند، از خودِ کاذب تهی شده‌اند.

چرا این‌قدر درباره‌ی کم و کاستی یا زیادیِ دارایی‌های دنیوی فکر می‌کنی؟ به آیینِ رهایی از خویشتن درآ، چرا که کسانی که از خودِ محدود رها شده‌اند، در حقیقت به خودِ اصلی و جاودانه‌شان رسیده‌اند.

این عارفان چه دریایی از معرفت را که سر می‌کشند و مانند دریاهای خروشان در جوش و خروش‌اند؛ با اینکه در ظاهر خاموش به نظر می‌رسند، اما به حقیقتِ هستی دانا هستند و همه چیز را می‌دانند.

در آن دریای عمیقِ حقیقت که پر از گوهر است، گروهی وجود دارند که چون جان، لطیف و پاک‌اند؛ آنان فراتر از این آسمانِ در حال گردش، بر مرکب جان سوارند و در ملکوت سیر می‌کنند.

ای درویشِ با وقار، هرچه زودتر سبک‌بال و رها شو؛ در محفلِ مردانِ راهِ حقیقت حاضر شو، زیرا آن‌ها همگی از بندِ تعلقات آزاد و از جامِ عشق مست‌اند.

این درویشان در مستیِ عشق، پادشاهانِ حقیقی‌اند و از خودِ محدود رها شده‌اند؛ اگرچه در ظاهر خاکی و افتاده به نظر می‌رسند، اما در باطن، سلطانِ ملکِ وجودند.

آنان از گنجینه‌ی عشق، زرِ وجود می‌بخشند و غلامِ شمس تبریزی هستند؛ آنان خود معدنِ لعل و یاقوتِ معنوی و ستون‌های استوارِ عالمِ جان‌اند.