دیوان شمس - غزلیات

فصل بهار با زیبایی تمام از راه رسید و جهان را سرسبز و شاداب کرد، گویی که دشت‌ها به واسطه رویش لاله‌ها به گلزاری پرطراوت بدل شده‌اند.

ای گل ریحان، از گل سوسن بشنو که به خاطر شکل گلبرگ‌هایش صد زبان دارد و گویای حقیقت است؛ به دشت نگاه کن که با آب و خاک ترکیب شده و سراسر نقش و نگار و زیبایی به خود گرفته است.

گل از نسرین می‌پرسد که در ایام دوری و تنهایی (زمستان) چگونه روزگار گذراندی؟ نسرین پاسخ می‌دهد که حالم خوب بود، زیرا تمام زیبایی‌ها و خوشی‌ها از جانب آن سرزمین اصلی (عالم بالا و حضور یار) بر ما تابیده است.

گل سمن با شگفتی به درخت سرو می‌گوید که تو بسیار مستانه و با وقار می‌رقصی؛ سرو در پاسخ می‌گوید که این رقص و جنبش به خاطر حضور یار صبور و مهربانی است که به سراغ ما آمده است.

گل بنفشه به سوی گل نیلوفر رفت و مژده داد که این پیوند مبارک باشد، چرا که دوران زردی و پژمردگی و خشکیِ زمستان به پایان رسید و زندگی پایداری آغاز گشته است.

گل نرگس با نگاهی پرمعنا به گل سرخ اشاره کرد و پرسید که چرا این‌چنین خندانی؟ گل در پاسخ گفت که خندیدن من به این دلیل است که محبوب به کنارم بازگشته است.

درخت صنوبر گفت که به لطف و بخشش خداوند، مسیر سخت و ناهموارِ گذشته، آسان شده است؛ چرا که هر برگِ سبزی که در این راه می‌روید، همچون شمشیری درخشان و تیز، درخشندگی دارد.

از قلمرو روحانی (ترکستانِ عالم معنا)، نیروهای زیبا و روحانی به سرزمین جسم و ماده (هندوستانِ تن) وارد شده‌اند تا به فرمانِ پادشاهِ هستی، عالم را دگرگون کنند.

نگاه کن که آن لکلکِ سخن‌گو بالای منبر (درخت بلند) نشسته است و به یاران ندا می‌دهد که ای دوستان، وقتِ عمل و کار فرا رسیده است، بشتابید.