دیوان شمس - غزلیات

آن معشوقِ زیبایی که ستارگانِ آسمان (زهره و ماه) نیز از او درسِ دلبری می‌آموزند، چنان چشمانی جادوگر و افسون‌کننده دارد که گویی چشمانِ چرخِ گردون را نیز مسحور و بسته‌ نگه می‌دارد.

ای مسلمانان و اهلِ ایمان، دلهای خود را حفظ کنید و مراقبِ عشق‌بازیِ من باشید، زیرا من چنان در دریایِ وجودِ او غرق شده‌ام و با او آمیخته‌ام که دیگر دلِ من با خودِ من، بیگانگی می‌کند.

من از همان ابتدا با عشقِ او متولد شدم و سرانجام نیز قلبم را به او بخشیدم؛ درست مانند میوه‌ای که از یک شاخه می‌روید و باز به همان شاخه آویزان می‌ماند (بازگشت به اصل).

من از سایه‌ی وجودِ خویش گریزانم، زیرا در حضورِ نورِ او، سایه (که نشانِ خودبینی و منیت است) محو و پنهان می‌شود؛ کسی که سایه‌ی خود را برنمی‌تابد، چگونه می‌تواند در بندِ تعلقات باقی بماند؟

زلفِ پیچ‌درپیچِ او همچون دعوت‌نامه‌ای است که عاشقان را به بازیِ خطرناک و مهیجِ 'رسن‌بازی' فرا می‌خواند و چهره‌ی نورانی‌اش، عاشقان را همچون پروانه‌ای به سوی سوختن در شعله‌اش می‌کشاند.

برای قدم نهادن در این راهِ خطرناک، شجاع باش و همچون حلقه‌ای بر گردنِ دار (رسن) خود را درگیر کن؛ آن‌گاه که معشوق چون شمع می‌درخشد، تو باید عاشقانه خویش را در آتشِ او بیفکنی.

وقتی طعمِ شیرینِ سوختن در آتشِ عشق را چشیدی، دیگر لحظه‌ای بدونِ این آتش آرام نخواهی گرفت؛ حتی اگر آبِ حیات (زندگیِ جاویدان) نیز به سراغت بیاید، تو آن را برای ماندن در شعله‌های آتشِ عشق رها خواهی کرد.