دیوان شمس - غزلیات

اندیشیدن به ترکِ خود و نابودیِ نفس، خود نوعی اثباتِ منیت است؛ چرا که حتی برای نفی کردنِ «خود»، به وجودِ «خود» نیاز است. در واقع نفیِ وجودِ ظاهری‌ام، راهی برای اثباتِ حقیقتِ والای من در نزدِ محبوب است.

با حرف 'عین' که نمادِ چشمِ اوست و حرف 'جیم' که نمادِ گوشِ اوست، او چنان پادشاهِ شطرنجِ هفت آسمان است که تمامِ جهانِ هستی در برابرِ یک اشاره‌ی او مات و مبهوت می‌ماند.

اگر از آن سیبِ زنخدان (چانه) که اصلِ زیبایی است، ذره‌ای برگیرم، موجودی روحانی و حوری‌مانند زاده می‌شود که تمامِ جهان را در بر می‌گیرد و تبدیل به باغ‌ها و بهشت‌های من می‌شود.

اگر کتابِ آسمانی (مصحف) را به دست بگیرم، از حیرت و زیباییِ معشوق، کتاب از دستم می‌افتد؛ زیرا چهره‌ی او بخشِ بزرگی از حقیقت را به من نشان می‌دهد و لب‌های او گویی آیاتِ الهی هستند.

این جهان همچون کوه طور است و من همچون موسی هستم؛ من از جلوه‌ی حق بی‌هوش می‌شوم و جهان به رقص در می‌آید، اما این حقیقت را تنها کسی می‌فهمد که در مسیرِ ملاقات و وعده‌گاهِ حق (میقات) گام برمی‌دارد.

خورشیدِ جان طلوع کرده است؛ پس ای کسانی که جانتان سنگین و در خوابِ غفلت هستید، برخیزید. زیرا اگر این نورِ جان بر کوه‌ها بتابد، آن‌ها در برابرِ عظمتِ این نور همچون ذراتِ غبار ناچیز می‌شوند.

آن‌قدر خاموش و در عین حال پرشور نالیدم و فریاد زدم که تا صد قرن، این صدا در جهان می‌پیچد و این حیرت و دریغ‌گوییِ من، میراثی جاودانه در هستی باقی می‌ماند.