دیوان شمس - غزلیات

محبوبِ من، همچون ساربان که شتران را با مهار به دنبالِ خود می‌کشد، مرا نیز به دنبالِ خود می‌کشاند و این شترِ نفسِ سرکشِ مرا در قافله‌ای که خودش می‌خواهد، هدایت می‌کند.

او جان و تنم را مجروح کرد، جامِ هستی و وجودِ مرا درهم شکست و بندِ اسارت را بر گردنم افکند تا ببینم سرانجام مرا به چه سرنوشتی و چه کاری می‌کشاند.

او مرا همچون ماهی از آبِ دنیا بیرون می‌کشد و به سوی ساحلِ حقیقت می‌برد. در واقع، دامِ دلِ من در چنگالِ آن صیادِ ماهر و یگانه گرفتار شده است.

همان کسی که قطارهای ابر را در آسمان مانند شتران به حرکت درمی‌آورد و با ساقی‌گریِ باران، دشت و برکه و غارها را سیراب می‌کند.

رعد و برق همچون طبلِ شادی به صدا درآمده و اجزای جهان دوباره جان گرفته‌اند؛ اکنون در قلبِ شاخه‌ها و مغزِ گل‌ها، عطرِ دل‌انگیزِ بهار پیچیده است.

خداوند که حقیقتِ پنهانِ دانه را به میوه‌ای آشکار تبدیل می‌کند، رازهای پنهان و درونیِ درختِ وجودِ ما را نیز در برابرِ همگان بر سرِ دارِ تجلی می‌آورد.

لطافت و زیباییِ بهار، رنج و افسردگیِ ناشی از خمارِ زمستان را از میان می‌برد، اگرچه هنوز هم جفایِ زمستان ما را به سویِ خمار و ناخوشی می‌کشاند.