دیوان شمس - غزلیات

وقتی دل چهره تو را دید، تمام نگاه و توجهش به سمت جان معطوف شد. جان نیز وقتی از شهد لب‌های تو می‌چشد، از شدت حیرت و شوق، انگشت به دندان می‌گزد و سرگشته می‌شود.

جسم از دل می‌پرسد که این‌همه بی‌قراری و اشتیاق برای چیست؟ دل پاسخ می‌دهد که این آشوب به خاطر همان ماه زیبایی است که از چشم تو پنهان مانده و تو قادر به دیدن او نیستی.

جز به جمال دل‌انگیز یار نگاه نکن و جز به سوی قلب که جایگاه نور الهی است حرکت نکن؛ چرا که تمام گرمی و روشنایی عالم معنا، از پرتو همین دل سرچشمه می‌گیرد.

آن کسی که تو به عنوان مراد و پیشوای خود انتخاب کرده‌ای، بزرگ بزرگان عالم است و آن کسی که دست تو را گرفت و هدایت کرد، برگزیده بی‌نظیر روزگار است.

قلب همچون پیر و مرشدی در میان قرار گرفته و جسم همچون حلقه‌ای به گرد آن می‌چرخد؛ خوشا به حال جسمی که چنین پیر عارفی در مرکز وجودش جای دارد.

شمس دین در تبریز، راز درونی تو را می‌شنود؛ از وجود او دور باد که سخن تو برایش ناخوشایند یا سنگین باشد، چرا که او محرم اسرار توست.