دیوان شمس - غزلیات

زمانی که جمال و زیباییِ تو مانند شکارچی، اسبِ خود را برای شکار مهیا می‌کند (و جلوه‌گری می‌آغازد)، تعجبی ندارد که صدها نفر مثل من به خاطرِ شیفتگی و جنونِ عشق، چنین بی‌قرار و شیدا شوند.

وقتی غمِ تو در جانم می‌پیچد و دلم همچون پرنده‌ای بال‌بال می‌زند و بی‌تابی می‌کند، از خداوند می‌خواهم که مرا برای همیشه در همین حالِ شوریدگی و بی‌تابی نگاه دارد.

وقتی دلِ من که چون ستاره‌ای است، با ماهِ وجودِ تو در یک جایگاه (قران) قرار می‌گیرد و به هم می‌رسند، آه که آسمان و فلک چه لطف‌ها و برکاتی را از جانبِ تو بر این زمین می‌بارد.

ساقیِ الهی (خداوند یا پیر) با بادهٔ معرفت و عشق در دست، در جهان می‌گردد و سرانجام در پایانِ این مسیر، جانِ مرا برای نوشیدنِ این شراب انتخاب می‌کند.

اگرچه در دلِ بنده، افکار و خیالاتِ بسیاری خطور می‌کند، اما غیرتِ الهی تو چنان است که اگر نفسی (لحظه‌ای) دل به غیرِ تو مشغول شود، آن دل را به آتش می‌کشد.

دیو و پری از دلِ من که بر اثرِ رنج و ریاضت همچون آهن سخت شده است، می‌گریزند؛ اما عشقِ تو کاری می‌کند که دلِ نرم و لطیفِ من، به استحکامِ آهن تبدیل شود.

جانِ من همچون تیری راست و بی‌انحراف، در دستِ توست که مانند کمان مرا کنترل می‌کنی؛ حال آنکه روزگار از سرِ کینه، از هر طرف برای من کمین کرده است.

آسمان و اهلِ آسمان، نشانِ وجودِ مرا در دل دارند (مرا می‌شناسند)، چرا که تو در هر لحظه مرا به لطفِ خویش همنشین و همراهِ خود کرده‌ای.

در هر لحظه به شکرانهٔ این لطف، سجده می‌کنم که خداوند در تبریز، مرا بنده و مریدِ «شمسِ دین» قرار داد.