دیوان شمس - غزلیات

ای که تو خود جان و جهانی؛ در تمامِ هستی هیچ‌کس چون رخسار تو نیست. حتی اگر تو بر جانِ من ستم کنی، این ستم از جانب تو برای من عینِ عدل و زیبایی است.

چون همه موجودات به سوی نور تو می‌چرخند و جذبِ تو می‌شوند، پس دیگر چه کسی می‌تواند در پیمانِ عشق تو دوگانگی نشان دهد؟ وقتی تو همه چیز را با رخسارِ خود پوشانده‌ای، دیگر غیر از تو، روی و جلوه‌ای وجود ندارد.

هر کس که رخسارِ تو را دیده است، دیگر همه گنج‌های نهفته در زمین و حتی ماهِ تابان در آسمان برایش بی‌ارزش و سرد شده‌اند.

من در حضورِ تو بودن را بدون هیچ تعلقی (مانند برهنگی) بیشتر دوست دارم؛ جسمم را از میان برمی‌دارم تا تنها پوششِ جانم، لطف و عنایتِ تو باشد.

شیرینیِ یادِ تو زاهد را دگرگون می‌کند، شرابِ معرفتِ تو را عارف می‌نوشد؛ همه تو را وصف می‌کنند اما حقیقتِ وجودیِ تو تنها برای من است.

اگر کسی از معنای جان سخن بگوید، من او را به سوی چهره تو هدایت می‌کنم. عشقِ تو اگرچه در ظاهر چون اژدها مهیب و ترسناک است، اما در باطن برای عاشق، گوهری گران‌بها (زمرد) است.

کسی که چهره‌اش چنین زیبا و گیرا باشد، پادشاهان هم غلامِ او می‌شوند؛ اگر چنین کسی در بندِ عشق باشد، حتی بنده بودن در پیشگاهِ او مایه‌ی افتخار است.

این دلِ تکه‌تکه شده‌ام را در برابرِ خیالِ تو قرار می‌دهم. اگر بخواهم از وفاداری سخن بگویم، تنها همین فدا کردنِ دل در راهِ تو را وفاداری می‌دانم.

هنگامی که به بحث و گفت‌وگو درباره عشق می‌پردازم، حقیقتِ شریعت و دین برایم آشکار می‌شود؛ رخسارِ او گواه و چشمانش شاهدِ این حقیقت است.

از زمانی که فیض و برکتِ شمسِ تبریزی به من رسیده است، دیگر هیچ چیزی در عالم برایم وجود ندارد؛ جز حضورِ او، هر چه هست، پوچ و هیچ (لا) است.