دیوان شمس - غزلیات

پنبه‌ی غفلت و بی‌خبری را از گوش جانت بردار تا ندای رستگاری را بشنوی. در دامِ آب‌های تیره و گمراه‌کننده‌ی دنیا غوطه ور مشو، چرا که حقیقتِ حیات‌بخش و گوارای الهی به سوی تو در حرکت است.

نوبت و فرصتِ عشق‌ورزیِ سیاره‌ی مشتری (که در نجوم قدیم سعد اکبر است) در آسمان فرا رسیده است؛ به پاس این شکوه، برای جان‌های عاشق، درودها و رحمت‌های پیاپی الهی سرازیر می‌شود.

مانند شهد و شیر، گوارا و پاک باش و از دارایی‌هایِ خودِ کاذب و منیّت دست بشوی. چرا که پادشاهِ حقیقی (خداوند)، به کسی که از خود تهی گشته (فقیر الی‌الله)، بهره‌ها و بخشش‌های الهی را عطا می‌کند.

اینکه وجود خاکی و جسمانی ما، مشتاقِ دل و معنا می‌شود، همگی از رحمت پروردگار است. و اینکه انسان به سوی عبادت (مانند روزه و نماز) روی می‌آورد، حاصلِ نیروی جذبه و کشش الهی است که به او رسیده است.

در تاریکی‌های سختی و ابتلائات زندگی شکیبا باش و از آن سر باز نزن، چرا که آبِ حیاتِ حقیقی (حقیقتِ جاویدان) همچون ماجرای حضرت خضر، درست در دل همین تاریکی‌ها یافت می‌شود.