دیوان شمس - غزلیات

مسیر را آب و جارو کنید که محبوب در حال آمدن است؛ به باغ مژده دهید که بوی خوش بهار (نشانه‌ی حضور یار) در فضا پیچیده است.

راه را برای آن یاری که همچون ماهِ شب چهارده می‌درخشد باز کنید، چرا که از چهره‌ی تابناک و روشنگرش، نوری بر جهان می‌تابد.

آسمان از شدت شادی شکافته شده و همهمه‌ای در عالم برپاست؛ عطر خوشِ مشک و عنبر در فضا می‌پیچد، چرا که پرچمِ (لشکر) یار در حال نزدیک شدن است.

عاملِ زیبایی و رونقِ باغِ هستی از راه می‌رسد، آن کس که مایه‌ی روشنیِ چشمان است از راه می‌رسد؛ غم و اندوه کنار می‌رود و یار (چون ماه) به کنار ما می‌آید.

تیرِ نگاهِ الهی به سوی هدف در حرکت است؛ ما چرا نشسته‌ایم و حرکت نمی‌کنیم؟ پادشاهِ عالم از شکارِ دل‌های مشتاقان بازمی‌گردد.

باغ در برابرِ قدومِ یار به نشانه‌ی احترام، سلام می‌کند و سرو در برابرش قد می‌کشد (قیام می‌کند)؛ سبزه در حال حرکت و غنچه سوار بر مرکبِ وجود از راه می‌رسد.

خلوت‌نشینانِ آسمان و فرشتگان چه شرابی از آگاهی و شهود می‌نوشند؛ روحِ آدمی از این شرابِ معنوی مست و خراب گشته و عقلِ جزئی که مانعِ این درک است، خمار و ناتوان شده است.

هنگامی که به کوی ما (محفلِ عاشقان) می‌رسی، بدان که رسمِ ما سکوت است؛ زیرا گفت‌وگو و بحث‌های عقلی ما تنها گرد و غباری برمی‌انگیزد که مانعِ دیدنِ حقیقت می‌شود.