دیوان شمس - غزلیات

چشمان تو آن‌چنان با ناز و کرشمه می‌نگرد که تمامِ زیبایی‌ها و عشوه‎گری‌های جهان در برابر تو ناچیز است و در حقیقت سزاوارِ توست. وقتی زیبایی و نمکِ وجود تو تا این حد کامل است، دیگر چه کسی جز تو شایسته‌ی این همه ناز و کرشمه است؟

چشمان تو با نگاهِ کشنده‌اش ناز می‌کند و لب‌های تو که به رنگِ لعل است، وعده‌ی داد و بخشش می‌دهد. طبیعی است که قدرتِ بخشیدنِ مرگ و حیات به بندگان، تنها از وجودِ مقدسی چون تو برمی‌آید که صفاتِ خداوندی دارد.

چشمان تو همچون خنجری برّان (برای کشتن عاشق) کشیده شده و لبانت همچون شکر شیرین و بخشنده است. امید دارم که در میان این کشاکش و آشوبِ عشق، هدیه‌ای از وصال یا لطف به من که آشنای تو هستم، برسد.

تو صاحبِ سلطنت، بزرگی، زیبایی و بنده‌نوازی هستی. آن‌چه از جانبِ تو به جانِ من می‌رسد، فراتر از کلمات است و قابل توصیف نیست؛ بخششی است که از ذاتِ تو سرچشمه می‌گیرد.

سخنوری و فصاحتِ من همچون عطارد (دبیرِ فلک) است و مستی و سرمستیِ من حد و مرزی ندارد. اگر از سفره‌ی کرمِ تو رزق و روزیِ معنوی به من نرسد، از جای دیگری چنین فیضی نصیبم نخواهد شد.

آسمان در برابر تو سجده می‌کند و به نشانه‌ی سوگواری و خضوع، خرقه و ردای کبودِ خود را بر تن دارد. آسمان زمانی که ندایِ تو به گوشش می‌رسد، همچون صوفیانِ عارف به رقص و سماع می‌پردازد.

به من بگو در این روزگار، چه کسی جز تو شایسته‌ی مقامِ جانشینی و خلیفه‌ی خداست؟ وقتی تو از آسمانِ جلالِ خویش تجلی می‌کنی، فرشتگان نیز در برابر تو به سجده می‌افتند.

به منزلت و جایگاهِ خاکیان (انسان‌ها) بنگر که از فرشتگان نیز پاک‌تر و والاتر شده‌اند. این چنین رشد و کمالی طبیعی است، زیرا حاصلِ پرورشِ مستقیمی است که از جانبِ پادشاهِ ما به آن‌ها می‌رسد.

از چنین سر و جایگاهِ رفیعی روی برنگردان، چرا که تاجِ افتخار از همین سَر سرچشمه می‌گیرد. در برابر کسی که از جانبِ خداوندِ بزرگ (کبریا) آمده است، تکبّر و گردن‌کشی مکن.

سکه و پیمانِ ازلی (عهد الست) دست به دست می‌شود و به تو می‌رسد. سریع آن پیمان را بپذیر و "بلی" بگو؛ چرا که اگر از آن سر باز زنی، بلا و مصیبتِ دوری از حق به سراغت خواهد آمد.

من کسی هستم که خریدارِ تو شده‌ام و پرده‌های پندار و حجاب‌هایِ میانِ خود و تو را دریده‌ام. به همین خاطر، لطف و عنایتِ تو به صورتِ جداگانه و پیوسته در تمامِ رگ‌های من جریان دارد.

اگر به کمالِ مستی می‌رسیدم، رازِ غمِ عشقِ تو را برای همه بازگو می‌کردم. هرچند که در برابرِ آن غم، پاسخ و وصال از جانبِ آن محبوبِ خوش‌چهره، همچون شکر شیرین و دلپذیر می‌رسد.