دیوان شمس - غزلیات

سخنی نو و تازه بگو تا هر دو جهان (دنیا و آخرت) نو شوند و از حصار محدودیت‌های خود رهایی یابند و به گستره‌ای بی‌کران و بی‌اندازه دست یابند.

وای بر کسی که با دمِ زندگی‌بخش تو جان نگرفت و تازه نشد؛ چنین کسی یا در ظواهرِ رنگارنگ دنیا غرق می‌شود و یا تمامِ وجودش تنها به نام و آوازه‌ای میان مردم خلاصه می‌گردد.

هر کس که به حلقه درگاه تو چنگ زد، به زودی گنجینه زرینِ معرفت را دریافت کرد، به‌ویژه زمانی که تو درِ رحمت را بگشایی و او را به حریم اختصاصی خود راه دهی.

آبِ بی‌جان چه می‌دانست که قرار است به مرواریدی سخنگو تبدیل شود و خاکِ تیره چه می‌دانست که روزی به کرشمه‌گریِ غمّاز (فاش‌کننده راز) بدل خواهد شد؟

گونه هیچ‌کس بدون یاری لب‌های لعل‌فامِ تو گلگون و سرخ نشد؛ اگر بدون حضور تو سرخی‌ای در چهره‌ای باشد، تنها اثری از آرایش و سرخاب است.

وقتی شترِ معجزه‌گرِ حضرت صالح از دلِ کوه زاده شد، یقین برایم حاصل گشت که حتی کوه در برابر مژده رسیدنِ تو به شتری تندرو و چابک بدل می‌شود.

رازِ خود را پنهان بدار و خاموش باش، حتی اگر این سکوت برایت تلخ باشد؛ زیرا آنچه در ظاهر جگرسوز است، در باطن به داروی شفابخش و سازنده جگر تبدیل خواهد شد.