دیوان شمس - غزلیات

عشقِ الهی به صورتِ پنهانی به تو سلام می‌گوید و تو را به سویِ خود فرا می‌خواند. کسی که دلش را به تو سپرده، جانش نیز بنده و غلام تو خواهد شد.

ای خدایی که نیستی را به هستی تبدیل کردی، به ناله‌ی این عاشقِ مست گوش فرا ده؛ همان مستی که دست‌های تو را می‌بندد و تو را در دامِ عشق گرفتار می‌کند.

ای آسمانِ وجودِ عاشقان و ای جانِ جانِ آنان، زیبایی و شکوهِ تو در میانِ عاشقان، باعث شده است که تو به آنان توجه کنی و با ایشان دوستی ورزی.

ای که چاشنی و لذتِ هر دهانی و ای که جهتِ قبله‌گاهِ هر دینی هستی، ماهِ آسمان هر شب مانندِ پاسبانی گردِ خانه‌ی تو می‌گردد.

ای دل، چرا این‌قدر مست و خوشحال هستی و مانند پادشاهان رفتار می‌کنی؟ با این غرور و سرکشی که داری، بدان که عشق تو را رام و مطیعِ خود خواهد کرد.

آن کس که از خاک، جان می‌آفریند، می‌تواند دودِ ناچیز را به جایگاهِ کیوان (زحل) برساند. حال بنگر که عشق، خاکِ تنِ تو و دودِ دلت را به کجا می‌برد.

از دستِ پادشاهِ ساقیان جام بگیر و همچون باقیِ عاشقان سرمست شو؛ اگر هنوز نیمه‌مست و ناقص هستی، عشق تو را به مستیِ کامل می‌رساند.

ای احد (خداوند)، سلامِ تو از لبانت بیرون می‌جهد. این چیزی فراتر از یک سلامِ معمولی است؛ این لطفِ عام و گسترده‌ی توست که شاملِ همگان می‌شود.

ماه از غمِ تو دوتکه شد و چهره‌ها از شدتِ درد مانندِ نقره رنگ‌پریده گشت. قامتِ راستِ «الف»‌مانندِ من از غمِ تو مانند حرفِ «جیم» خمیده شد، و همین خمیدگیِ «جیم» است که تو را به «جامِ» شرابِ عشق می‌رساند.

این زاری‌ها و اشک ریختن‌ها در عشق را ببین و آن پختگی و کارهایِ پخته را تماشا کن که چگونه رنجِ ناشی از باده‌یِ عشق، وجودِ خامِ تو را پخته و کامل می‌کند.

ای شرابِ خوش‌رنگ و خوش‌بو، بنگر که دستِ بخشنده‌یِ او، تو را برایِ جانِ انسان حلال می‌کند، اما برایِ تنِ مادیِ او حرام می‌شمارد.

پس دیگر تن نخواهم بود و به جان تبدیل می‌شوم، دیگر ماده و معدن نیستم بلکه خودِ کان و منبع می‌شوم. ای دل، از بدنامی مترس که همین عشق تو را به نیک‌نامیِ حقیقی می‌رساند.

سخن گفتن را رها کن؛ نه شعر بگو و نه نثر. زیرا آن حقیقتِ حیله‌ساز و جوینده (معشوق)، خودش از زبانِ تو سخن خواهد گفت.