دیوان شمس - غزلیات

حالتِ مستی (شوریدگی الهی) به تو سلام می‌کند و به صورت غیرمستقیم تو را به سوی خود می‌خواند. کسی که دلش را به یار بخشیده، جانش نیز بنده و غلام او می‌شود.

ای کسی که هستیِ مجازی و خودخواهیِ خود را فدا کرده‌ای، نجوایِ این مستی را بشنو؛ مستی‌ای که هر دو دستِ تو را می‌گیرد و اسیرِ دامِ عشقش می‌کند.

ای آسمانِ وجودِ عاشقان و ای حقیقتِ جانِ آنان، زیباییِ تو چنان است که در میانِ جمع عاشقان، تو را به کامِ دلِ آنان می‌رساند.

ای که چاشنی و مایه حیاتِ هر زبانی هستی و ای که قبله و هدفِ هر آیین و مسلکی، ماهِ رخسارِ تو هر شب همچون پاسبانی گردِ بامِ دلت می‌گردد.

خداوند کسی است که خاکِ تیره‌ وجود را به کیمیایِ جان تبدیل می‌کند و دود (بخارِ تیره و غبارِ تردید) را به ستاره‌‌ای بلندپایه (کیوان) بدل می‌سازد. بنگر که تو در این میان، خاکِ تن هستی یا دودِ دل، که هر دو در دستِ او دگرگون می‌شوند.

او لحظه‌ای تو را به پرواز درمی‌آورد و لحظه‌ای تو را به زمینِ ثبات می‌بندد؛ لحظه‌ای با تو هم‌سخن می‌شود و لحظه‌ای تو را در تاریکیِ شبِ هجران قرار می‌دهد.

گاهی تو را به لرزه و هراس می‌اندازد و گاهی تو را به خنده و شادی می‌رساند؛ لحظه‌ای تو را غرق در مستی می‌کند و لحظه‌ای خود، جامِ شرابِ تو می‌شود.

تو در دستِ او همچون مهره‌ای هستی که گاهی آلوده به شراب و گاهی مست است. او این مهره‌ (وجودِ ناقصِ تو) را می‌شکند و با این کار، تو را به کمال می‌رساند.

گاهی در این حالت بودی و گاهی در آن حالت؛ هدفِ نهاییِ تو رسیدن به سکون و پایداری (تمکین) است، اما با همین تغییراتِ پی‌درپی (تلوین)، تو را نزدِ خود پذیرفته و رام می‌کند.

مدتی در سختی و رنج بودی و مانندِ نوحِ پیامبر در طوفان‌ها قدم می‌زدی، اما اکنون به لطفِ او، همچون کشتی‌ای بی‌اختیار شده‌ای که بدونِ پا و گام، تو را به مقصد می‌برد.

خاموش باش و در حیرت بمان؛ چرا که حیرت‌انگیزترین مقام، همین حیرت است. تو به لحاظِ باطنی پخته هستی، اما سخن گفتنِ بیهوده، تو را دوباره خام و نابالغ جلوه می‌دهد.