دیوان شمس - غزلیات

ای ساقیِ عالم، تنها دغدغه‌ی ما خدمتِ به توست. پس پی‌درپی شرابِ عشق و معرفت را به ما بنوشان تا از قیدِ داوری‌های دنیوی میانِ خوب و بد رها شویم.

خداوند برای هر انسانی در این جهان وظیفه و پیشه‌ای معین کرده است، اما برای ما، در میانِ تمامِ کارها، «بی‌کاری» و رهایی از تعلقات را تقدیر کرده است.

ما هر روز همچون ذره‌های غبار در پرتو خورشیدِ حقیقت می‌رقصیم و هر شب همچون ستارگان، گردِ ماهِ تابانِ وجودِ دوست می‌گردیم.

اگر قرار بود از ما کاری خواسته شود، هرگز این شرابِ عشق را به ما نمی‌دادند. در سری که این مستی و جنونِ الهی در جریان است، چه کسی خریدار یا فروشنده‌ی امورِ دنیوی است؟

کسی که در مستیِ حقیقی است، خود کاری انجام نمی‌دهد بلکه باده است که از طریق او عمل می‌کند. این شرابِ الهی، تمامِ هستیِ دو عالم را در راهِ رسیدن به مقامِ «صمد» و بی‌نیازیِ مطلق از میان می‌برد.

مستیِ شرابِ دنیوی، همچون خوابی است که با آمدنِ صبح می‌پرد و می‌گذرد، اما مستیِ حاصل از شرابِ الهی، با تو تا درونِ گور نیز همراه خواهد بود.

ای همسایگانِ راهِ حقیقت، این شرابِ نابِ رحمت، رایگان به دست آمده است. ساقیانِ این باده، همچون دایگان (پرستاران) مهربان، با شفقتِ تمام به فرزندِ خویش نگریسته‌اند.

ای دل، از این جامِ معرفت سرمست شو و در هر کجا که هستی، این مستی را حفظ کن. تو نیز دیگران را به این شرابِ عشق دعوت کن تا او (خداوند) پاداشی والاتر از این به تو عطا کند.

هر کجا که زیبایی و جلوه‌ای از حق دیدی، همچون آیینه در برابرش بنشین و آن زیبایی را بازتاب ده؛ و اگر ناخوشی و زشتی دیدی، آینه‌ی وجودت را در نمد بپوشان تا آن را منعکس نکنی.

در شهرِ وجود با یارانِ زیبا و صاحب‌دل همراه شو و در کشاکشِ زندگی، پنهانی زمزمه کن که سوگند به این شهر و عظمتش که چه جایگاهِ مقدسی است.

چون ذهن و هوشم از این شرابِ عشق سرگشته و حیران شد، خاموشی پیشه می‌کنم؛ زیرا لطف و کرمِ بی‌کرانِ او را نمی‌توانم بشمارم، چرا که در اعداد و ارقام نمی‌گنجد.