دیوان شمس - غزلیات

به آن نوازنده رباب بگو که عاشقانِ بی‌خودی که از باده عشق سرشارند، به تو درود می‌فرستند و همچنین به آن مرغ آبی که در اقیانوس معنا شناور است، بگو که این مستان، تو را می‌ستایند.

به آن ساقیِ بزرگ که شراب معرفت در جام عاشقان می‌ریزد، بگو که مستان به تو سلام می‌فرستند و به آن عمرِ جاودان که حقیقتِ زندگی است، بگو که مستان در پیِ تو هستند.

به آن عاملی که شور و غوغا در جان‌ها می‌افکند بگو که مستان به تو درود می‌فرستند و به آن عشقِ پرشور و سودایِ درونی که عاشق را بی‌قرار می‌کند، بگو که مستان تو را می‌خوانند.

ای کسی که درخششِ چهره‌ات ماه را شرمسار می‌کند، مستان به تو سلام می‌فرستند و ای کسی که مایه آرامش و تسکین جان‌هایی، مستان به تو درود می‌گویند.

ای جانِ جانان و ای حقیقتِ وجود، مستان به تو سلام می‌فرستند؛ در واقع در این جهان تنها یک مستِ حقیقی وجود دارد که آن هم تویی، و مستانِ زمینی به تو که اصلِ مستی هستی، درود می‌فرستند.

ای کسی که تو نهایتِ آرزوی هر آرزومندی هستی، مستان به تو سلام می‌فرستند؛ آن پرده‌ای که میان ما و تو فاصله انداخته را کنار بزن، چرا که مستان بی‌تابِ دیدارِ تو هستند.