دیوان شمس - غزلیات

عاشقانِ وارسته که از قیدِ تعلقات رها شده‌اند، به تو سلام و درود می‌فرستند و آماده‌اند که جان و هستی خود را پیشکشِ تو کنند؛ آن‌ها در فضای مستیِ حضورِ تو، غرق شده‌اند و تویی که سرچشمه‌ی این شور و حال هستی.

در مسیر عشق، من بیش از گذشته آشکار شدم و در میانِ هم‌قطاران و مدعیان عشق، بی‌پروا و شوریده‌تر گشتم و از تمامِ دلبرانِ زمینی، حالِ خوش‌تری یافتم و این مستانِ راهِ حقیقت هستند که به تو سلام می‌فرستند.

این غوغای روحانی و این سیلابِ طوفان‌گونه‌ی عشق را ببین که چگونه همه چیز را با خود می‌برد؛ خورشیدِ الهی و ربانی را بنگر که چگونه جهان را روشن کرده و مستان در این فضا به تو درود می‌گویند.

اگر کسی مرا افسون‌خورده می‌خواند یا می‌خواهد مرا به توبه‌ی ظاهری وادارد، در اشتباه است؛ مگر کسی می‌تواند بدون پا و ابزارِ مادی، مثل من در این مسیرِ معنوی گام بردارد؟

ای آرزویِ نهاییِ من، ای کسی که تمامِ آرزوها در تو جمع شده است، این پرده و حجابِ میان ما را کنار بزن؛ چرا که من جز تو در این جهان کسی را نمی‌شناسم.

ای ابرِ بخشنده و پرباران بیا، ای همراهانِ مست و عاشق به سویم بیایید، ای پادشاهِ عارفانِ نکته‌سنج (طراران) حضور یابید که مستانِ راهِ عشق، در آرزویِ دیدارِ شما هستند.

ای محبوب، وجودِ مرا از خودِ کاذب تهی کن و مرا حیران ساز؛ این رنجِ دوری را به پایان برسان و ویرانه‌ام کن تا پس از آن مرا به گنجِ معرفتِ خود پر کنی و ارزشِ این عمرِ ابدی را برایم مشخص سازی.

شهری از شور و شوقِ تو دگرگون شده است؛ هم آنان که از خود بی‌خبرند و هم آنان که به حقیقت آگاه‌اند، همه در پیِ تو هستند؛ ای کسی که دلِ صاحبانِ بصیرت و اهلِ نظر را ربوده‌ای.

به آن فرمانروایِ زیبارو بگو، به آن چشم‌های افسون‌گر بگو، به آن پادشاهِ خوش‌خو بگو که مستان در انتظارِ سلامِ تو هستند.

به آن شورآفرینِ غوغاگر بگو، به آن شور و حالی که در جانم انداخته‌ای بگو، به آن سروِ بلندبالا و سرسبزِ بهشتی بگو که مستان به تو درود می‌فرستند.

در آنجایی که «منی» وجود ندارد و کسی با «خویشتن» سرگرم نیست، تنها یک مَست (حقیقتِ الهی) حضور دارد؛ در آن ساحتِ وحدت، هیچ راه و مذهبِ ظاهری وجود ندارد.

به آن حقیقتِ بی‌چون و چرایِ الهی بگو، به آن دامی که مجنون را گرفتار کرده بگو، به آن مرواریدِ پنهان و گران‌بها بگو که عاشقانِ مَست، تو را می‌طلبند.

به آن دامی که آدم را از بهشت به دنیا کشاند (عشق) بگو، به آن جانِ عالمیان بگو، به آن همدمِ همیشگی بگو که مستان در پیِ تو هستند.

به آن دریایِ آبی و عمیق (معرفت) بگو، به آن دیده‌ی بصیرت‌افزا بگو، به آن تجلی‌گاهِ کوه طور بگو که مستان به تو سلام می‌کنند.

به آن کسی که توبه‌ی خشک و خالیِ مرا سوزاند بگو، به آن که خرقه‌ی زهدِ مرا وصله زد بگو، به آن نورِ روشنایی‌بخشِ روزِ من بگو که مستان به تو درود می‌فرستند.

به آن عیدِ قربان (لحظه‌ی فدا کردنِ جان) بگو، به آن شمعِ روشنگرِ قرآن (حقیقتِ کلام) بگو، به آن مایه‌ی افتخارِ بهشت بگو که مستان مشتاقِ تو هستند.

ای حسام‌الدین، ای پادشاهِ ما، ای مایه‌ی افتخارِ تمامِ اولیا، ای کسی که به واسطه‌ی تو جان‌ها با حقیقتِ خویش آشنا شدند؛ مستان به تو سلام می‌فرستند.