دیوان شمس - غزلیات

امروز به دلیل رسیدنِ آن بختِ خوش و معشوقِ خندان، شادمانیم، چرا که پادشاهِ پادشاهانِ ما از میدانِ نبردِ نفس به سوی ما می‌آید.

امروز توبه و پرهیزکاریِ ظاهری را کنار می‌گذارم و می‌شکنم، زیرا آن یوسفِ زیبارویِ من از شهرِ کنعانِ وصال به سویم می‌آید.

مست و با ناز و خرامان راه می‌سپرم؛ همان‌گونه که جان در بدن پنهان است، من نیز پوشیده و نادیدنی گام برمی‌دارم و در جست‌وجوی آن پادشاهی هستم که در حالِ آمدن است.

بخت و اقبال من سرسبز و آباد شده است؛ دلِ من که ویران بود اکنون در شور و حالِ بزمِ مستی، می‌افتد و برمی‌خیزد و در تلاطم است.

ای پسر، گوش به فرمانِ من باش و در پیمانِ وفا با ما استوار بمان. وعده‌هایِ دور و درازِ دنیوی (نسیه) را رها کن، چرا که امروز وقتِ حضور و بهره‌مندیِ حقیقی است.

چون آسمان پرنور شو و همچون بوستان سرسبز باش و مانند ماهیان با حقیقتِ هستی آشنا شو، زیرا که دریایِ بی‌کرانِ معرفت در حالِ رسیدن است.

هان ای پسر، به خودت بنگر و مرا در وجودِ خود جست‌وجو کن، چرا که می‌گویند بویِ خوشِ زعفران (نمادِ شادی و حضورِ معشوق) نویدبخشِ رسیدنِ آن یارِ خندان است.

تو دوباره بازگشتی و با دست‌افشانی، خانه‌هایِ نفسانیِ ما را ویران می‌کنی؛ چرا که در این ویرانه‌هاست که خورشیدِ رخشانِ حقیقت طلوع می‌کند.

ای کسی که به خانه و سایه‌هایِ دنیوی دل بسته‌ای، از این سایه‌ها دست بشوی و برو؛ زیرا پرتوِ آفتابِ عشق است که سنگِ بی‌ارزشِ وجودِ تو را به لعلِ گران‌بهایِ بدخشان تبدیل می‌کند.

گاهی تو خون‌خوار و ترسناک جلوه می‌کنی و گاهی مایهٔ درمانِ دردمندان هستی؛ به‌ویژه برای این بیچاره که اکنون از سوی تو مدد دریافت می‌کند.

امروز به دنبالِ مست‌شدگانِ حقیقت باش، از عیب‌جویی نسبت به من بپرهیز و احوالِ غیبی‌ام را نبین؛ زیرا به خاطرِ این مستی و ازخودبی‌خودی، سخنانم پریشان و درهم‌تنیده شده است.