دیوان شمس - غزلیات

تصویری از یک ماهِ (زیبا) دیدم و بلافاصله شوقِ رسیدن به اوج آسمان در من پدیدار گشت؛ البته باید دانست که آن ماهی که من دیدم، آن ماهِ ظاهریِ موجود در آسمان نبود، بلکه حقیقتی برتر بود.

ای مخاطب، چون تو خود از جنس آسمان و افلاکی، با تو از عالم بالا سخن می‌گویم؛ وگرنه خورشیدِ حقیقت، چه نیازی به این آسمانِ چرخنده دارد؟

ستاره زهره را دیدم که دیشب با ساز و نوا (چنگ) می‌نواخت؛ ای همه شما که شب‌هایتان همچون شبِ ما (شبِ سماع و موسیقی آسمانی) پر از شور و حال است.

روح و جان من به همراه ستارگانِ آسمان، در پهنه گسترده‌ی افلاک به رقص و پایکوبی مشغول شده است.

در دوری و فراقِ آن «خورشیدِ حقیقت» که جان‌بخشِ عالم است، بنگر که چگونه چهره‌ی آسمان (افق) از سرخیِ غروب به رنگ خون درآمده است (اشاره به اندوهِ هستی در فراق محبوب).

ای محبوب، لحظه‌ای از بامِ آسمانِ بلند به زیر نگاه کن، تا من در پایِ این جایگاهِ رفیع، از سرِ شور و وجد، چرخی بزنم (سماع کنم).

همان‌گونه که خورشید سنگ‌های عادی را به یاقوت و لعلِ گران‌بها تبدیل می‌کند، نورِ آن خورشیدِ حقیقت نیز دیدگانِ مرا برای نگریستن به اسرارِ آسمان بینا کرد.

ماه حقیقی در آسمانی دیگر (عالم معنا) جای دارد و آنچه ما در دریایِ بی‌کرانِ آسمان می‌بینیم، تنها انعکاس و تصویری از آن ماهِ اصلی است.