دیوان شمس - غزلیات

همانند گلی سرخ در میان دیگر گل‌ها، تو برتری و شاخصی؛ و مانند شراب، تمام هستی از حضور تو چنان سرمست شده‌اند که از خود بی‌خود گشته‌اند.

توانایی و قدرت تو، قدرت مطلق الهی است که به کمال رسیده؛ و تیرِ اراده‌ی تو، محدود به آسمان‌ها نیست، بلکه از دایره‌ی هستیِ مادی نیز فراتر می‌رود.

غیرتِ الهی تو گاهی راه را بر من می‌بندد و می‌گوید نزدیک نیا؛ اما رحمتِ تو آغوش می‌گشاید و مرا به سوی خود فرامی‌خواند.

مهربانیِ تو دریایی بی‌کران است که من در آن همچون ماهی زندگی می‌کنم؛ و سختی‌ها و آزمون‌هایی که در راهِ غیرتِ تو بر من می‌رود، همان قلابی است که مرا شکار می‌کند تا از دوری‌ات نجات یابم.

لطف و شفای تو همواره در جست‌وجوی دل‌های شکسته و مجروح است؛ از این رو، اگر به واسطه‌ی قلابِ محبتِ تو زخمی بر تن دارم، غمی نیست؛ زیرا این زخم، نشانه‌ی توجه توست.

ای کسی که از نَفَسِ خودِ من نیز به من نزدیک‌تری، در پیشگاهِ حضورِ تو چنان شرمگین و مبهوتم که جرئتِ سخن گفتن ندارم و تنها با فروتنی و سکوت در برابرت می‌ایستم.

اگرچه یوسفِ جان در میانِ دشمنانِ بسیاری (گرگ‌های نفس) گرفتار بود، اما سرانجام با دعای خیر و نَفَسِ شفابخشِ یعقوبِ عشق، از آن مهلکه نجات یافت.

در شهرِ وجود، همگان سرمست از عشقِ تو هستند؛ و پادشاهِ ما (خداوند)، هم «دزد» (نفسِ سرکش) و هم «عسس» (عقل و منطقِ بازدارنده) را در بندِ تقدیرِ خویش گرفته است.