دیوان شمس - غزلیات

کردار نیکوکاران، مشوق دیگران به سوی نیکی است؛ درست همان‌طور که همنشینی با یک نوازنده و شنیدن نوای او، انسان را به شور و مستی می‌کشاند.

برای آنکه بندگان خداوند به سوی نیکی ترغیب شوند، همواره در میان مردم کسانی هستند که در برابر حوادث، یا سپاسگزارند (مانند نیکان) و یا گلایه‌مند (مانند بدان).

کفر و انکارِ فرعون و شکر و ایمانِ موسی در عالم وجود، همچون آیینه‌ای است که احوال باطنی و درونی ما را به خودمان نشان می‌دهد.

هر کس که گرفتار خودخواهی و «من»‌گرایی است، در باطن هم‌سنخ فرعون است و هر کس که در مقام پاکی و وارستگی است، با موسی هم‌داستان است.

به این نکته یقین داشته باش که پس از هر غمی، شادی در راه است و برعکس، پس از هر شادی نیز ممکن است اندوهی فرا رسد (این قانون تغییرناپذیر چرخش ایام است).

به همین دلیل است که پیامبر اسلام (ص) مقام خاکساری و فروتنی را برگزید، چرا که همین ویژگی راهگشای او برای رسیدن به مقام شامخ معراج و درک آسمانی شد.

اگر مانند خاک فروتن باشی، همچون زمینی که گیاهان از آن می‌رویند، گنجینه‌های معنوی در وجودت رشد خواهد کرد؛ گنجینه دل تنها نصیب کسی می‌شود که خاکی‌صفت است.

در عمق حقیقت، ما همه یکی هستیم و مرزی به نام «من» و «تو» وجود ندارد؛ پس خاموش باش که در این مقامِ وحدت، دیگر کسی نمانده که سخن بگوید.